ΤΑ ΜΜΕ, ΠΟΥ (ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ) ΘΕΛΟΥΜΕ…

ΤΑ ΜΜΕ, ΠΟΥ (ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ) ΘΕΛΟΥΜΕ…

του Γιάννη Νικολόπουλου - 20/02/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Τις προάλλες, σε μια συζήτηση στο Rproject, καταλήξαμε ότι, εντάξει, καλή η κριτική και η επίθεση στα σχέδια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και στον υπουργό Επικρατείας και πάσης επένδυσης, ΛουδοΝίκο Παππά, για την αναδιάταξη της πίτας στα ΜΜΕ, και κυρίως στην τηλεόραση, αλλά είναι καιρός να διατυπωθεί, έστω και περιληπτικά, μια θέση της δικής μας πλευράς για τα ΜΜΕ που (θα έπρεπε να) θέλουμε.

Πώς δη­λα­δή φα­ντά­ζε­ται ή ορ­γα­νώ­νει ή επι­θυ­μεί τα ΜΜΕ στην Ελ­λά­δα η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά; Ανα­πό­φευ­κτα, η συ­ζή­τη­ση πρέ­πει να ξε­κι­νή­σει από ορι­σμέ­νες πα­ρα­δο­χές που αφο­ρούν κα­ταρ­χάς την τη­λε­ό­ρα­ση, μέ­νο­ντας δη­λα­δή ελα­φρώς προ­σκολ­λη­μέ­νοι στο γράμ­μα και το πνεύ­μα της συ­γκυ­ρί­ας, αλλά σε κάθε πε­ρί­πτω­ση έχουν επί­δρα­ση και συ­να­ντώ­νται λίγο – πολύ σε όλες τις μορ­φές του Τύπου, πιο πα­ρα­δο­σια­κές πχ εφη­με­ρί­δες ή πιο σύγ­χρο­νες πχ Δια­δί­κτυο – και όχι απα­ραί­τη­τα μόνο στην Ελ­λά­δα…

1. Στην Ελ­λά­δα ΔΕΝ έχου­με ιδιω­τι­κά ΜΜΕ, παρά μόνο στο σκέ­λος του ποιος καρ­πώ­νε­ται και επω­φε­λεί­ται από την ύπαρ­ξη τους – συ­γκε­κρι­μέ­νοι ιδιώ­τες. Πρέ­πει να εί­μα­στε πολύ ει­λι­κρι­νείς, σε αυτό το ση­μείο, προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σου­με πα­ρα­κά­τω στις σκέ­ψεις μας. Τα ΜΜΕ και πιο συ­γκε­κρι­μέ­να τα ιδιω­τι­κά κα­νά­λια, που λαν­σά­ρουν μια δήθεν ικανή για με­γά­λα, αξιό­πι­στα και μα­κρο­χρό­νια απο­τε­λέ­σμα­τα μορφή της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λί­ας και της «υγιούς» επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας βα­σί­ζο­νται στην άμεση και έμ­με­ση επι­δό­τη­ση και χρη­μα­το­δό­τη­ση του κρά­τους.

Ο οι­κο­νο­μι­κός τους πνεύ­μο­νας από την πρώτη μέρα λει­τουρ­γί­ας τους, δεν υπήρ­ξαν τα κε­φά­λαια των ιδιω­τών επι­χει­ρη­μα­τιών, των με­γα­λο­εκ­δο­τών, των εφο­πλι­στών ή όποιων άλλων απέ­κτη­σαν εν πολ­λοίς αυ­θαί­ρε­τα και πα­ρά­νο­μα και άδειες και κε­ραί­ες και σταθ­μούς ανα­με­τά­δο­σης. Βα­σί­στη­καν στην κρα­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση μέσω της δια­φή­μι­σης (εδώ πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται αν δεν προη­γού­νται κα­τε­ξο­χήν οι ΔΕΚΟ ή ο ΕΟΤ), στην έμ­με­ση επι­δό­τη­ση λόγω της πα­ρά­νο­μης κα­τά­λη­ψης ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κού φά­σμα­τος χωρίς να απο­δί­δουν νό­μι­μους φό­ρους και τέλη, στην άμεση επι­δό­τη­ση λόγω των εγ­γυ­η­μέ­νων αγω­γών χρή­μα­τος από τις τρά­πε­ζες με την υψηλή επο­πτεία, την κί­νη­ση των κα­τάλ­λη­λων νη­μά­των και το πρά­σι­νο φως κρα­τι­κών λει­τουρ­γών, υπουρ­γών και πο­λι­τι­κών του πάλαι ποτέ ομοιο­πο­λι­κού δι­κομ­μα­τι­σμού των πρά­σι­νων και γα­λά­ζιων στρα­το­πέ­δων. Για να μην μι­λή­σου­με για όσους με­γα­λο­ερ­γο­λά­βους ή εθνι­κούς ερ­γο­λά­βους απέ­σπα­σαν κο­λοσ­σιαία έργα «εθνι­κής πνοής» και από τρι­το­δεύ­τε­ροι «μπα­κά­λη­δες» ανα­βαθ­μί­στη­καν σε «σού­περ μάρ­κετ» της δια­πλο­κής.

Ο υπέ­ρο­γκος και εξω­πραγ­μα­τι­κός δα­νει­σμός των τη­λε­ο­πτι­κών ΜΜΕ είναι ένα από τα με­γά­λα σκάν­δα­λα κυ­ρί­ως της πε­ριό­δου της ση­μι­τι­κής και βη­τα­κω­στο­κα­ρα­μαν­λι­κής «ισχυ­ρής Ελ­λά­δας» του ευρώ και απο­τε­λεί ει­δι­κό κε­φά­λαιο σε αυτή τη «με την εγ­γύ­η­ση του δη­μο­σί­ου» δα­νειο­δό­τη­ση χωρίς όρους, κα­νό­νες και φραγ­μούς. Και φυ­σι­κά ούτε λόγος για… πα­ρα­γω­γι­κές επεν­δύ­σεις, το αντί­θε­το. Τα κα­νά­λια ανα­δι­πλώ­θη­καν σε μι­κρό­τε­ρες υπο­δο­μές, λι­γό­τε­ρες τη­λε­ο­πτι­κές πα­ρα­γω­γές (όταν και αν τις έκα­ναν…), μι­κρό­τε­ρο λει­τουρ­γι­κό κό­στος και λι­γό­τε­ρο προ­σω­πι­κό πολύ προ­τού ξε­σπά­σει η οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση με την υιο­θέ­τη­ση του πρώ­του μνη­μο­νί­ου. Τα λεφτά των δα­νεί­ων το­κί­ζο­νται σε λο­γα­ρια­σμούς στην Ελ­βε­τία ή το Λου­ξεμ­βούρ­γο -κά­ποιοι πιο… λαρτζ έχουν πάει και Σι­γκα­πού­ρη …-  ενώ ορι­σμέ­νοι, «διο­ρα­τι­κοί» επεν­δυ­τές – κα­να­λάρ­χες, εκ­δό­τες και τη­λε­ο­πτι­κοί πα­ρα­γω­γοί – κα­τέ­χουν ακί­νη­τα, πχ στο Λον­δί­νο, το Μαϊ­ά­μι ή τη γαλ­λι­κή Ρι­βιέ­ρα.

2. Στο πλαί­σιο της άμε­σης και έμ­με­σης κρα­τι­κής επι­δό­τη­σης και χρη­μα­το­δό­τη­σης των κατά τα άλλα… ιδιω­τι­κών κα­να­λιών, οι ιδιο­κτή­τες υπήρ­ξαν στρα­τη­γι­κοί κα­κο­πλη­ρω­τές των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων ή των νό­μι­μων αμοι­βών και δε­δου­λευ­μέ­νων των ερ­γα­ζο­μέ­νων τους – όχι των προ­βε­βλη­μέ­νων στε­λε­χών ή της εσω­τε­ρι­κής ιε­ραρ­χί­ας, προς Θεού! Πα­ράλ­λη­λα ορι­σμέ­νοι απο­δεί­χτη­καν εξαι­ρε­τι­κά ικα­νοί όχι μόνο στον πο­λι­τι­κό χα­μαι­λε­ο­ντι­σμό (προ­χθές με τον Ση­μί­τη, χθες με τον Κα­ρα­μαν­λή, σή­με­ρα με τον Τσί­πρα, παλιά με τον Αν­δρέα…), αλλά και στο ανοι­γο­κλεί­σι­μο κα­να­λιών και εφη­με­ρί­δων χωρίς να κα­τα­βά­λουν φό­ρους, ει­σφο­ρές και ημε­ρο­μί­σθια – κατά τα άλλα βέ­βαια είναι σφό­δρα… φι­λο­λαϊ­κοί! Γε­νι­κά, αξιο­ποι­ή­θη­κε κάθε πι­θα­νό και απί­θα­νο πα­ρα­θυ­ρά­κι, προ­κει­μέ­νου να κα­τέ­χουν ισχυ­ρά και επι­δρα­στι­κά ΜΜΕ χωρίς να κα­τα­βά­λουν δραχ­μή και μετά ευρώ στο πλαί­σιο της νο­μι­μό­τη­τας, όπως αυτή πε­ρι­γρα­φό­ταν -όλο και λι­γό­τε­ρο δε­σμευ­τι­κά – στις συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας με­τα­ξύ των 13 σω­μα­τεί­ων του Τύπου (βρα­χνάς αυτή η πο­λυ­διά­σπα­ση…) και τις ερ­γο­δο­τι­κές ενώ­σεις.

Το »μπλο­κά­κι» έγινε γε­νι­κευ­μέ­νο, ερ­γα­σια­κό κα­θε­στώς, μια υπο­τι­θέ­με­νη, προ­πα­ρα­σκευα­στι­κή πε­ρί­ο­δος που τρα­βού­σε συ­νε­χώς σε απροσ­διό­ρι­στο μά­κρος και κα­το­χύ­ρω­νε μια μό­νι­μη κα­τά­στα­ση εκτε­τα­μέ­νου και ψευ­δε­πί­γρα­φου ελευ­θε­ρο­ε­παγ­γελ­μα­τι­σμού, νο­θεύ­ο­ντας τις σχέ­σεις εξαρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας και απαλ­λάσ­σο­ντας τους ερ­γο­δό­τες από ει­σφο­ρές και φο­ρο­λό­γη­ση. Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα και αρ­γί­ες έπα­ψαν σιω­πη­ρά να κα­τα­βάλ­λο­νται, το αγ­γε­λιό­ση­μο απο­δι­δό­ταν ανά­λο­γα με τα κα­πρί­τσια και τις δια­θέ­σεις του ερ­γο­δό­τη, αλλά και την ανοχή των διοι­κή­σε­ων των Tα­μεί­ων, οι οποί­ες έκα­ναν τα στρα­βά μάτια σε πλεί­στες και κρί­σι­μες των πε­ρι­πτώ­σε­ων.

3. Η… αγω­νία της βιω­σι­μό­τη­τας των (τη­λε­ο­πτι­κών) ΜΜΕ επα­νερ­χό­ταν συχνά τα τε­λευ­ταία χρό­νια στον δη­μό­σιο διά­λο­γο. Απο­τε­λεί μά­λι­στα το υπο­τι­θέ­με­νο βα­σι­κό κρι­τή­ριο της συ­γκυ­βερ­νη­τι­κής πρό­τα­σης για τις μελ­λο­ντι­κές, τέσ­σε­ρις (ή βλέ­που­με πόσες) άδειες. Κάτω από αυτή την «ομπρέ­λα» (βιω­σι­μό­τη­τα), κα­λύ­τε­ρα, τη μάσκα, υπο­κρύ­πτε­ται η πραγ­μα­τι­κή αγω­νία των ερ­γο­δο­τών να συ­νε­χί­σουν να κα­τέ­χουν ΜΜΕ με την εγ­γύ­η­ση του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου, απαλ­λασ­σό­με­νοι, στην πα­ρού­σα φάση, κα­ταρ­χάς από τα χρέη τους. Χρειά­ζο­νται ένα ρη­στάρτ, μια νέα αρχή, προ­κει­μέ­νου, φυ­σι­κά να ξα­να­κά­νουν τα ίδια. Κα­νο­νι­κά αυτή τη στιγ­μή κα­νέ­να από τα κα­νά­λια δεν θα έπρε­πε να λει­τουρ­γεί – και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τη… βιω­σι­μό­τη­τα πάνω στον δα­νει­σμό και τις κρα­τι­κές επι­δο­τή­σεις, αλλά με τη νο­μι­μό­τη­τα. Οι προ­σω­ρι­νές άδειες που πα­ρα­τεί­νο­νταν σε ετή­σιο ορί­ζο­ντα, έχουν λήξει εδώ και πε­νή­ντα μέρες. Όπως ένας για­τρός, ένας δι­κη­γό­ρος, ένας επι­τη­δευ­μα­τί­ας , ένας έμπο­ρος δεν θα έπρε­πε και δεν θα μπο­ρού­σε να ασκή­σει επάγ­γελ­μα χωρίς την προ­α­παι­τού­με­νη, νό­μι­μη άδεια, έτσι και οι κα­να­λάρ­χες έπρε­πε να έχουν κλεί­σει χθες, για την ακρί­βεια από την 1η Ια­νουα­ρί­ου 2016, χωρίς όμως να πα­ρα­γρα­φούν ή να ξε­χα­στούν οι αξιώ­σεις για τα δε­δου­λευ­μέ­να, τις ει­σφο­ρές ή τους φό­ρους και τα πρό­στι­μα – πχ τα 34.000.000 ευρώ που πε­ρι­φέ­ρει ο Αλε­ξιά­δης στις δη­μό­σιες εμ­φα­νί­σεις του, δη­λώ­νο­ντας έμ­με­σα την πλήρη αδυ­να­μία του να επι­βά­λει την εί­σπρα­ξη τους.

4. Η πα­ρα­πά­νω κα­τά­στα­ση δεν αφορά μόνο τα εθνι­κής εμ­βέ­λειας κα­νά­λια. Ορι­σμέ­νοι ξε­χνούν ή πα­ρα­γνω­ρί­ζουν και εθε­λο­τυ­φλούν μπρο­στά στο γε­γο­νός ότι δια­πλο­κή, συμ­φέ­ρο­ντα, αλ­λοιώ­σεις, στρε­βλώ­σεις και χα­μέ­νες τιμές της ενη­μέ­ρω­σης και της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας φύ­ο­νται και σε κα­νά­λια – θερ­μο­κή­πια πε­ρι­φε­ρεια­κής και το­πι­κής εμ­βέ­λειας, με κα­τα­σπα­τά­λη­ση για πα­ρά­δειγ­μα δη­μο­τι­κών πόρων και τελών, με φαι­νό­με­να νε­πο­τι­σμού στους διο­ρι­σμούς και τις διευ­θυ­ντι­κές θέ­σεις, αλλά και άγριας εκ­με­τάλ­λευ­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων, με εκλε­κτι­κές συγ­γέ­νειες ανά­με­σα σε το­πι­κής εμ­βέ­λειας πο­λι­τευ­τές και πα­ρά­γο­ντες και αντί­στοι­χης εμ­βέ­λειας τη­λε­ο­πτι­κά προ­γράμ­μα­τα και ιδιο­κτή­τες.

5. Η μορφή του Μέσου ΔΕΝ εξα­σφα­λί­ζει απριό­ρι την τή­ρη­ση κα­νό­νων δε­ο­ντο­λο­γί­ας ή τη σφαι­ρι­κό­τη­τα της ενη­μέ­ρω­σης και της άπο­ψης. Μπο­ρεί το Δια­δί­κτυο να εκ­θειά­ζε­ται για τον εκ­δη­μο­κρα­τι­σμό της επι­κοι­νω­νί­ας και την πο­λυ­φω­νία του, αλλά και εκεί έχουν βρει κα­τα­φύ­γιο και βήμα η λα­σπο­λο­γία, ο κι­τρι­νι­σμός, η αστή­ρι­κτη και πλα­στή προ­πα­γάν­δα και πάει λέ­γο­ντας. Έτσι λοι­πόν δεν φταί­ει η τη­λε­ό­ρα­ση ως μέσο αν κα­τα­λαμ­βά­νε­ται σχε­δόν απο­κλει­στι­κά από προ­πα­γαν­δι­στές του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και ας σπεύ­σουν οι συ­νε­πείς μαρ­σαλ­μα­κλουα­νι­στές να υπεν­θυ­μί­σουν για το μέσο που συ­νι­στά το ίδιο το μή­νυ­μα. Σε ένα, όμως, προ­κάτ, εύ­τα­κτα άναρ­χο και φε­τι­χι­στι­κά πο­λυ­τε­λές τοπίο, όπως και ο ν.4339/2015  (ο νόμος Παππά) προ­βλέ­πει, με με­το­χι­κά κε­φά­λαια (»βιώ­σι­μων» τη­λε­ο­πτι­κών ΜΜΕ) στα 8.000.00 ευρώ και εξα­σφά­λι­ση ανω­νυ­μί­ας και αδια­φά­νειας στην ίδια με­το­χι­κή σύν­θε­ση και προ­έ­λευ­ση των κε­φα­λαί­ων, μάλ­λον ανα­πό­φευ­κτα δεν μένει χώρος για φωνές «αντι­πλη­ρο­φό­ρη­σης» του­λά­χι­στον στο (νέο) τη­λε­ο­πτι­κό τοπίο και ο συ­γκε­ντρω­τι­σμός σε λίγα χέρια θα πα­ρα­μεί­νει ο από­λυ­τος, νο­μι­μο­φα­νής κα­νό­νας χωρίς εξαι­ρέ­σεις επι­βε­βαί­ω­σης.

Οπότε και μετά από όλα αυτά, τι ΜΜΕ θα ήθελε να υπάρ­χουν η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά;

Πρώτα από όλα, ΜΜΕ ή από­πει­ρες ίδρυ­σης και εγκα­τά­στα­σης ΜΜΕ που τη­ρούν και ακο­λου­θούν κα­νό­νες και αρχές της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας και της ενη­μέ­ρω­σης και φρο­ντί­ζουν να δώ­σουν βήμα και λόγο στην κοι­νω­νία, τα προ­βλή­μα­τα και τα κι­νή­μα­τα της, γεν­νή­θη­καν και γεν­νιού­νται τα τέσ­σε­ρα – πέντε τε­λευ­ταία χρό­νια, με άξο­νες το συ­νερ­γα­τι­κό πνεύ­μα και την αντι-πλη­ρο­φό­ρη­ση, την αντι-ενη­μέ­ρω­ση, σαν απά­ντη­ση στην κυ­ρί­αρ­χη πλη­ρο­φό­ρη­ση, την κυ­ρί­αρ­χη ενη­μέ­ρω­ση, το κυ­ρί­αρ­χο σύ­στη­μα. Φυ­σι­κά, ρόλο σε αυτά τα γεν­νη­τού­ρια έπαι­ξαν η κρίση αξιο­πι­στί­ας και ο πλή­ρης εξευ­τε­λι­σμός των συ­στη­μι­κών ΜΜΕ,  η φα­νε­ρή οργή ευ­ρέ­ων κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των μπρο­στά στη συ­στη­μα­τι­κή συ­κο­φά­ντη­ση τους από τις οθό­νες των συ­σκευών των σα­λο­νιών ή της κου­ζί­νας τους και η εκτε­τα­μέ­νη ανερ­γία ή το λου­κέ­το σε αρ­κε­τά ΜΜΕ (έντυ­πα, ηλε­κτρο­νι­κά κτλ).

Κομ­βι­κό ρόλο δια­δρα­μά­τι­σε και το «μαύρο στην ΕΡΤ» το κα­λο­καί­ρι του 2013. Το εγ­χεί­ρη­μα αυ­το­δια­χει­ρι­ζό­με­νης τη­λε­ό­ρα­σης και μά­λι­στα τέ­τοιας κλί­μα­κας δεν έχει προη­γού­με­νο και έδει­ξε τις πραγ­μα­τι­κά αστεί­ρευ­τες δυ­να­τό­τη­τες του. Όχι χωρίς λάθη, όχι χωρίς εσω­τε­ρι­κές εντά­σεις, όχι χωρίς απο­χω­ρή­σεις και δια­ξι­φι­σμούς ή δια­φο­ρε­τι­κές νο­ο­τρο­πί­ες και αντι­λή­ψεις. Αλλά στο διά ταύτα, την πα­ρα­γω­γή, τη με­τά­δο­ση, την κά­λυ­ψη γε­γο­νό­των με παλμό και άξονα την κοι­νω­νία, το εγ­χεί­ρη­μα έδωσε κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από αξιο­πρό­σε­κτα δια­πι­στευ­τή­ρια, τα οποία όμως δεν με­τα­λα­μπα­δεύ­τη­καν στην «νέα» ΕΡΤ που ου­σια­στι­κά απο­τέ­λε­σε με­τε­ξέ­λι­ξη της ΝΕΡΙΤ, εξο­βε­λί­ζο­ντας πολ­λές από τις θε­τι­κές κλη­ρο­νο­μιές της αυ­το­δια­χεί­ρι­σης.

Εδώ αξί­ζει μια πα­ρέν­θε­ση για να μοι­ρα­στώ μαζί σας μια από τις πιο τρα­γε­λα­φι­κές τη­λε­ο­πτι­κές εμπει­ρί­ες μου, η οποία προ­έρ­χε­ται από τη  «νέα» ΕΡΤ στη διάρ­κεια της προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου του Σε­πτεμ­βρί­ου του 2015, αλλά άνετα θα κού­μπω­νε και με όλα τα άλλα «ιδιω­τι­κά» κα­νά­λια. Είναι γνω­στό σε όλους μας φα­ντά­ζο­μαι το μο­ντέ­λο της ΕΡΤ1, όπου η ενη­μέ­ρω­ση δεν στα­μα­τά ποτέ και εκ­πο­μπές δη­μο­σιο­γρα­φι­κών δι­δύ­μων δια­δέ­χο­νται η μια την άλλη από νωρίς το πρωί έως νωρίς το βράδυ. Τον πε­ρα­σμέ­νο Σε­πτέμ­βρη όπως ήταν ίσως φυ­σι­κό η πα­ρα­πά­νω ροή ενη­μέ­ρω­σης μο­νο­πω­λή­θη­κε από δί­δυ­μα που φι­λο­ξε­νού­σαν αλ­λε­πάλ­λη­λα «τρα­πέ­ζια δια­λό­γου» με υπο­ψη­φί­ους βου­λευ­τές ή στε­λέ­χη των κομ­μά­των που συμ­με­τεί­χαν στην εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση. Όπως ίσως θυ­μά­στε οι πε­ρισ­σό­τε­ροι, η ψή­φι­ση του τρί­του μνη­μο­νί­ου (κα­μου­φλα­ρι­σμέ­νη κάτω από το μίνι συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο) της 13ης Αυ­γού­στου καθώς και η προ­σφυ­γή στην κάλπη με δια­δι­κα­σί­ες εξ­πρές δεν είχαν επι­τρέ­ψει εν πολ­λοίς να γί­νουν ευ­ρύ­τα­τα γνω­στά τα μέτρα και οι δε­σμεύ­σεις του τρι­το­μνη­μο­νια­κού κα­θε­στώ­τος, την υλο­ποί­η­ση και την πα­τρό­τη­τα των οποί­ων διεκ­δι­κού­σε η συ­γκυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ. Εδώ, υπο­τί­θε­ται, θα έπρε­πε να πα­ρέμ­βει ο ελεγ­κτι­κός ρόλος ει­δι­κά μιας δη­μό­σιας ρα­διο­τη­λε­ό­ρα­σης και να τύχει μέ­γι­στης προ­βο­λής, χωρίς σχό­λια ή ερ­μη­νεί­ες, απλά, ανό­θευ­τα, κα­θα­ρά, ολο­κλη­ρω­μέ­να το σύ­νο­λο των τρι­το­μνη­μο­νια­κών ρυθ­μί­σε­ων. Φυ­σι­κά αυτός θα έπρε­πε να είναι θε­ω­ρη­τι­κά ο σκο­πός και η απο­στο­λή και των υπό­λοι­πων ΜΜΕ, που νέ­μο­νται τις δη­μό­σιες συ­χνό­τη­τες, αυ­θαί­ρε­τα, πα­ρά­νο­μα, αντι­δη­μο­κρα­τι­κά και αντι­δρα­στι­κά.

Τί­πο­τα από αυτά δεν συ­νέ­βη. Στα «τρα­πέ­ζια δια­λό­γου» της ΕΡΤ1, για να μείνω στενά στο τρα­γε­λα­φι­κό πα­ρά­δειγ­μα, ο… διά­λο­γος, ενορ­χη­στρω­μέ­νος από τις κα­τάλ­λη­λες, δη­μο­σιο­γρα­φι­κές ερω­τή­σεις, μο­νο­πω­λή­θη­κε στα­δια­κά και μέσα στο διά­στη­μα των σκάρ­των τριών εβδο­μά­δων από συ­ζη­τή­σεις για τις εν­δε­χό­με­νες με­τε­κλο­γι­κές συ­νερ­γα­σί­ες, την κα­ταλ­λη­λό­τη­τα για την πρω­θυ­πουρ­γία του Τσί­πρα ή του Μεϊ­μα­ρά­κη, την αυ­το­α­να­φο­ρι­κό­τη­τα των δύο ντη­μπέ­ητ, την αξιο­πι­στία ή όχι των δη­μο­σκο­πή­σε­ων, την εντι­μό­τη­τα ή τη δια­φθο­ρά στε­λε­χών κυ­ρί­ως του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της ΝΔ με αφορ­μή την υπό­θε­ση Φλα­μπου­ρά­ρη. Λέξη δεν αρ­θρώ­θη­κε για το τι πραγ­μα­τι­κά προ­έ­βλε­πε το τρίτο μνη­μό­νιο, ενώ ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ συ­νε­χί­ζει ακόμη να υπο­στη­ρί­ζει ότι, κατά τα λοιπά, έτυχε της πλειο­ψη­φι­κής έγκρι­σης του λαού…

Και κάπως έτσι, από­γευ­μα Κυ­ρια­κής, 20 Σε­πτεμ­βρί­ου, με τις κάλ­πες να κλεί­νουν έπει­τα από λίγο, βρέ­θη­κε δη­μο­σιο­γρά­φος της ΕΡΤ1 να ανα­κρά­ζει «αγα­να­κτι­σμέ­νη» και απευ­θυ­νό­με­νη στους συ­νο­μι­λη­τές κα­λε­σμέ­νους της, κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κούς, ότι «έγινε μια προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία χωρίς να ακού­σου­με λέξη για το μνη­μό­νιο(!!!)». Ότι  βέ­βαια η ίδια δεν φρό­ντι­σε να απευ­θύ­νει ούτε μια ερώ­τη­ση σε όλα τα πάνελ που συ­ντό­νι­ζε για τις άθλιες προ­βλέ­ψεις αυτού του μνη­μο­νί­ου, προ­φα­νώς δεν ήταν μέρος του συ­νο­λι­κού ενη­με­ρω­τι­κού, δη­μο­σιο­γρα­φι­κού και επι­κοι­νω­νια­κού, ελ­λείμ­μα­τος και προ­βλή­μα­τος εκεί­νων (και όχι μόνο εκεί­νων…) των ημε­ρών.

Η Ιστο­ρία όμως δεν ανα­γνω­ρί­ζει κενά. Το σκό­πι­μο και με­θο­δευ­μέ­νο έλ­λειμ­μα ενη­μέ­ρω­σης και πλη­ρο­φό­ρη­σης, έρευ­νας και απο­κά­λυ­ψης σπεύ­δουν να κα­λύ­ψουν και να επου­λώ­σουν αρ­κε­τές ευοί­ω­νες προ­σπά­θειες οι οποί­ες όμως σκο­ντά­φτουν όχι στις συν­θή­κες που είναι επί­σης εξαι­ρε­τι­κά ώρι­μες, αλλά στους υλι­κούς πό­ρους και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Για αυτό απαι­τεί­ται συ­νερ­γα­σία, εσω­τε­ρι­κή επι­κοι­νω­νία με­τα­ξύ αυτών των προ­σπα­θειών, συ­ντο­νι­σμός δυ­νά­με­ων.

Συ­νερ­γα­τι­σμός, λοι­πόν, συ­νε­ται­ρι­σμός, συ­να­σπι­σμός και συ­ντο­νι­σμός δυ­νά­με­ων, με σε­βα­σμό στη δια­φο­ρε­τι­κή κουλ­τού­ρα και προ­σέγ­γι­ση ή ερ­μη­νεία των γε­γο­νό­των, απο­μά­κρυν­ση  από κάθε μορ­φής εξάρ­τη­σης και  φα­νε­ρού ή κα­λυμ­μέ­νου κρα­τι­σμού και των πα­ρα­πλη­ρω­μα­τι­κών του αγω­γών χρή­μα­τος και επιρ­ρο­ής όπως έχουν εξε­λι­χθεί για πα­ρά­δειγ­μα οι δια­φη­μι­στι­κές κα­μπά­νιες με εκλε­κτι­κές προ­τι­μή­σεις από τις τρά­πε­ζες ή τις εται­ρί­ες κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας.  Αυτά θα μπο­ρού­σε να είναι ορι­σμέ­να θε­μέ­λια, καθώς επί­σης και η ολο­κλη­ρω­τι­κή μάχη ενα­ντί­ον του υπάρ­χο­ντος κα­θε­στώ­τος ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κού και δια­δι­κτυα­κού μο­νο­φω­νι­κού νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού – με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις. Μια νέα ενη­με­ρω­τι­κή και δη­μο­σιο­γρα­φι­κή εποχή δεν θα πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σει σαν πε­ρι­θω­ρια­κή, «πα­ράλ­λη­λη, ανταρ­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα», αλλά ως διά­δο­χη κα­τά­στα­ση.

Επί­σης θα πρέ­πει να πο­λε­μη­θεί και να ανα­τρα­πεί μια γε­νι­κευ­μέ­νη αντί­λη­ψη που εγκα­θί­δρυ­σαν στην αγορά του Τύπου και την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία τα φρη-πρες και οι δε­κά­δες- εκα­το­ντά­δες ιστο­σε­λί­δες που ξε­φύ­τρω­σαν σαν μα­νι­τά­ρια: Η ενη­μέ­ρω­ση δεν μπο­ρεί να είναι «δω­ρε­άν», από τη στιγ­μή κατά την οποία, και για να δα­νει­στώ το σλό­γκαν του συ­νερ­γα­τι­κού εγ­χει­ρή­μα­τος της «Εφη­με­ρί­δας των Συ­ντα­κτών», μο­να­δι­κοί ερ­γο­δό­τες (θα έπρε­πε να) είναι οι ανα­γνώ­στες…

Ακόμη και αυτό το άρθρο που πλη­σιά­ζει στο τέλος του, αγα­πη­τέ ανα­γνώ­στη, θα έπρε­πε να έχει φθά­σει σε σένα με ένα (μι­κρό­τε­ρο ή με­γα­λύ­τε­ρο) αντί­τι­μο. Το γιατί το πε­ρι­γρά­φει ευ­φυώς  ο ινδός κοι­νω­νιο­λό­γος και οι­κο­νο­μο­λό­γος Ραζ Πατέλ στο βι­βλίο του «Η αξία των πραγ­μά­των – Αγο­ρές και δη­μο­κρα­τι­κοί θε­σμοί» (στα ελ­λη­νι­κά, εκ­δό­σεις Κρι­τι­κή): «Καθώς τα έσοδα μειώ­νο­νται, οι εκ­δό­τες με­λε­τούν τα οι­κο­νο­μι­κά στοι­χεία και τους δεί­κτες, πε­ριο­ρί­ζο­ντας την κά­λυ­ψη των ει­δή­σε­ων και απο­λύ­ο­ντας δη­μο­σιο­γρά­φους. Είναι αναμ­φί­βο­λα φτη­νό­τε­ρο να ανα­κυ­κλώ­νουν δελ­τία Τύπου και γνώ­μες στο με­γά­λο αντι­γρα­φι­κό μη­χά­νη­μα που λέ­γε­ται δια­δί­κτυο παρά να πλη­ρώ­νουν για ερευ­νη­τι­κή δη­μο­σιο­γρα­φία και δη­μό­σια λο­γο­δο­σία (…) Ο θαυ­μα­στός και­νού­ριος κό­σμος των δω­ρε­άν αγα­θών που υπό­σχο­νται έναν μελ­λο­ντι­κό, αβέ­βαιο πλού­το με τη βε­βαιό­τη­τα μιας τω­ρι­νής, οδυ­νη­ρής θυ­σί­ας, είναι εδώ (…) (σ.σ. σε αυτόν τον κόσμο) μια κοι­νό­τη­τα χωρίς τον άγρυ­πνο φρου­ρό ενός ελεύ­θε­ρου Τύπου είναι μια κοι­νό­τη­τα χωρίς κοινά ση­μεία».

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ