Στον δρόμο της προσφυγιάς, κυνηγημένοι για τη σεξουαλική τους ταυτότητα

Στον δρόμο της προσφυγιάς, κυνηγημένοι για τη σεξουαλική τους ταυτότητα

του Διονύση Καντιώτου - 15/04/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Πόσοι και πόσα γνωρίζουμε άραγε γύρω από μια ομάδα προσφύγων που φαίνεται να αγνοούμε ακόμα και την ύπαρξή της, ή τουλάχιστον, ελάχιστο χώρο καταλαμβάνει στην δημόσια συζήτηση;

Οι αιτούντες άσυλο, λόγω των διώξεων που υφίστανται στις χώρες καταγωγής τους, με βάση τον σεξουαλικό τους προσδιορισμό και την ταυτότητα φύλου τους, αποτελούν μια διόλου ευκαταφρόνητη ομάδα προσφύγων στην Ελλάδα, με καταγωγή από χώρες όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Συρία, το Ιράν, η Σ. Αραβία, η Αίγυπτος, το Μαρόκο, η Αλγερία, η Λιβύη και η Τυνησία.

Συνολικά υπάρχουν 79 χώρες σε όλο τον κόσμο όπου περιλαμβάνουν νόμους που τιμωρούν με διαβαθμίσεις την ομοφυλοφιλία. Σε 10 από αυτές τις χώρες και συγκεκριμένα στη Μαυριτανία, στο Ιράν, στο Σουδάν, γηρία, στην Σομαλία, στο Μπρουνέι, στο Αφγανιστάν, στο Κατάρ αλλά και σε όσες περιοχές βρίσκονται υπό το καθεστώς του ISIS, η σεξουαλική επαφή ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου τιμωρείται με την ποινή του θανάτου.

Απειλή για τη ζωή τους

Η φυγή μοιάζει να είναι μονόδρομος για πολλούς και πολλές από τους κατοίκους αυτών των χωρών, από την στιγμή που ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός αποτελεί, στην ουσία, απειλή για την ίδια τους τη ζωή.

Και η Ευρώπη φαντάζει να είναι ο προορισμός που θα μπορέσει να τους παράσχει την απαιτούμενη ασφάλεια, προκειμένου να ζήσουν την ζωή τους όπως επιθυμούν. Ευσεβής πόθος; Ας δούμε πώς έχουν τα πράγματα στην ΕΕ.

Στις 29/4/2004, η Ευρωπαϊκή επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 2004/83/EC, με βάση την οποία ο σεξουαλικός προσανατολισμός μπορεί κάτω από συνθήκες που εξαρτώνται από τη χώρα καταγωγής του αιτούντος να αποτελέσει βάση για δικαίωμα σε άσυλο στην ΕΕ. Οι πρώτες επίσημες καταγραφές για χορήγηση ασύλου σε αιτούντες με αίτια τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου καταγράφονται ήδη από το 2009 σε 16 χώρες της ΕΕ.

Στις 2/12/2014 και έπειτα από πολλές ενστάσεις, που είχαν υποβληθεί, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Λουξεμβούργο, αποφάσισε πως η διαδικασία «πιστοποίησης» του σεξουαλικού προσανατολισμού πρέπει να είναι τέτοια που σε καμμία περίπτωση να μην θίγει τα ανθρώπινα δικαιώματα, να προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στην προσωπική και οικογενειακή ζωή πρέπει να γίνεται απολύτως σεβαστό.

Στην ουσία αυτό σήμαινε ότι η αδυναμία απάντησης σε ερωτήσεις συνδεδεμένες με ομοφυλόφιλα στερεότυπα δεν μπορούσε πλέον να αποτελεί λόγο απόρριψης άσυλου.

Τέλος, πιο πρόσφατα στις 8/3/2016, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε μια έκθεση στην οποία η έννοια της ασφαλούς τρίτης χώρας επαναπροώθησης, για ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά, Τρανσεξουαλικά, Κουίρ, Ίντερσεξ) άτομα, μπορεί να διαφοροποιείται εφόσον αυτή η κοινωνική ομάδα μπορεί να αντιμετωπίσει βία, ακόμη και σε θεωρούμενες ασφαλείς τρίτες χώρες. Σε αυτήν τη λίστα των χωρών περιλαμβάνονται αυτούσιος ο γεωγραφικός χώρος των Βαλκανίων και η Τουρκία.

Δίνεται, λοιπόν, η δυνατότητα να παρέχεται μια επιπλέον προστασία σε τέτοιες περιπτώσεις.

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα, όπως αυτήν τη ζούμε καθημερινά τον τελευταίο χρόνο, όπου είναι μεγάλη η αύξηση των προσφυγικών ροών και ποια είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας μέσα στους χώρους προσωρινής διαμονής τους;

Η ανασφάλεια είναι μέρος της καθημερινότητας. Ο φόβος του να μην γίνουν στόχος έκδηλος. Οι συζητήσεις που αφορούν την κατάσταση τους γίνονται αφού σιγουρευτούν και πάρουν πολλές προφυλάξεις.

Κακομεταχείριση

Τα πρότυπα ακολουθούν τους ανθρώπους πέρα και μακριά από τις πατρίδες τους. Είναι, εξάλλου, πρόσφατο το περιστατικό, όπου μια τρανς γυναίκα υπέστη κακομεταχείριση λόγω της ταυτότητας φύλου της στον χώρο που φιλοξενούταν και αναγκάστηκε να τον εγκαταλείψει, όπως κατήγγειλε στις 23/3/2016 το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικων (ΣΥΔ).

Η υπογραφή της κάκιστης συμφωνίας επαναπροώθησης και η, δια της βίας σχεδόν, αναβάθμιση της Τουρκίας σε ασφαλή τρίτη χώρα, σε συνδυασμό με τις fast track διαδικασίες στην παροχή ή μη ασύλου, δημιουργούν σε όλες και όλους φόβους για την τύχη των ΛΟΑΤΚΙ προσφύγων.

Τα ανοιχτά σύνορα και η ελεύθερη δίοδος είναι ο μόνος τρόπος διασφάλισης των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Η ελεύθερη βούληση μπορεί και πρέπει να αφορά τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα και την έκφραση του φύλου, αλλά και την ελεύθερη επιλογή χώρας μετεγκατάστασης.

Στο χέρι όλων μας είναι να παλέψουμε μέχρι αυτό να γίνει πραγματικότητα. Έως τότε θα αγωνιστούμε ώστε οι αποφάσεις, οι εκθέσεις και οι νομοθετικές προβλέψεις να μην μείνουν γραμμα κενό και να τηρηθούν απαρέγκλιτα!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ