Ποδόσφαιρο: ποινικοποίηση ή πεδίο δράσης;

Ποδόσφαιρο: ποινικοποίηση ή πεδίο δράσης;

του Γιάννη Μιχάλαρου από το 8ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" - 24/06/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Είναι πραγματικό γεγονός πως οι αγώνες του Euro 2016 δεν έχουν τραβήξει τα φώτα της διασημότητας, τα οποία έχουν “κλέψει” οι συχνές συγκρούσεις χούλιγκανς που έχουν επισκεφθεί τη Γαλλία για να “υποστηρίξουν” την εθνική τους ομάδα.

Ούτε το κλίμα στις εξέδρες, ούτε το θέαμα που προσφέρουν οι παίκτες, φαίνεται να μπορούν να συγκριθούν με τη δημοσιότητα που έχουν πάρει τα επεισόδια.

Τα βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο είναι χαρακτηριστικά.

Ομάδες των περισσοτέρων από 15 ατόμων, οργανωμένες και νηφάλιες όσον αφορά τον σκοπό τους: να ισοπεδώσουν τους οπαδούς των άλλων εθνικών ομάδων.

Με αποφασιστικότητα, θάρρος και σχέδιο επιτίθενται στους “εχθρούς τους”.

Πρωταγωνιστές σε όλη αυτή την ιστορία είναι οι Ρώσοι, οι οποίοι τις προάλλες “έβαλαν στο μάτι” τους αντίστοιχους οπαδούς της Αγγλίας που θεωρούνται ως τους πιο σκληροπυρηνικούς της Ευρώπης. Τουλάχιστον μέχρι τότε.

Όμως όλη αυτή η κατάσταση δεν μας είναι άγνωστη.

Ελληνική πραγματικότητα

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις οπαδικές βεντέτες που έχουν καθιερωθεί στην ελληνική, αθλητική επικαιρότητα;

Ποιος ξεχνάει τα συχνά επεισόδια που πραγματοποιούνται στα γήπεδα στοιχίζοντας ζωές και τραυματισμούς;

Ποιος μπορεί να κάνει πως ξεχνάει τη στοχοποίηση της κατάληψης “Στρούγκα” πριν 2 χρόνια, στη Ν. Φιλαδέλφεια από αυτο-αποκαλούμενους οπαδούς της ΑΕΚ και αφού είχε προηγηθεί η αντίδραση των αναρχικών στη διεκδίκηση του Μελισσανίδη για χτίσιμο γηπέδου στο πάρκο της περιοχής;

Ο φανατισμός λοιπόν στα γήπεδα είναι μία σκληρή πραγματικότητα που λαμβάνει χώρα και συνεχώς αυξάνεται.

Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτόν και την “ανικανότητα” των αρμόδιων υπηρεσιών να αντιμετωπίσουν την κρίση;

Καταρχάς, αξίζει να αναφερθεί το διπλωματικό επεισόδιο που ξέσπασε μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας για τη σύλληψη μερικών υπεύθυνων για τα επεισόδια και τη δημόσια στήριξη προς αυτούς, από τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας.

Οι αποκαλύψεις που ακολούθησαν έδειξαν τις στενές σχέσεις της κυβέρνησης του Πούτιν με οργανωμένους οπαδούς και τη νεοναζιστική ιδεολογία που υιοθετούν.

Πολλά τα παραδείγματα και αποκαλυπτικά.

Το συμπέρασμα ένα: ο φανατισμός των γηπέδων δεν είναι αυθόρμητος και αποσκοπεί στο χτίσιμο ιδιωτικών στρατών για τα συμφέροντα συγκεκριμένων.

Η αγάπη για μία συγκεκριμένη ομάδα αποτελεί κοινό και δυνατό σημείο μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού.

Όταν σε χωρίζουν πολλά, μία θέση στην εξέδρα και ένα σύνθημα για την αγαπημένη σου ομάδα, αρκεί για να θεωρήσεις τον διπλανό σου “αδερφό” και να ταυτίσεις τα συμφέροντα σου με τα δικά του.

Αυτήν τη συνθήκη προσπαθούν να  εκμεταλλευτούν επιχειρησιακές και πολιτικές δυνάμεις.

Από τη μία η εκδήλωση της λατρείας σου μέσω αγορών (εισιτήρια, ρουχισμός κ.λπ.) και από την άλλη ο φανατισμός -που στοχοποιεί αυτόν που έχει αντίθετα ωφελήματα με σένα- και η επιρροή.

Επιστρέφοντας ξανά στην ελληνική πραγματικότητα, άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η απόπειρα της Χρυσής Αυγής, με επικεφαλής τον Παναγιώταρο, να εισχωρήσει στις εξέδρες για να στρατολογήσει μέλη και να τα χρησιμοποιήσει στις επιθέσεις που σχεδίαζε.

Κάπως έτσι, έχοντας μικρά αποτελέσματα στους φανατικούς του Ολυμπιακού, μία ολόκληρη, ιστορική ομάδα, που κάποτε κυμάτιζαν στο γήπεδό της οι σημαίες με τα σφυροδρέπανα, χαρακτηρίστηκε ως φασιστική.

Το έδαφος για αυτές τις ακραίες, νεοναζιστικές αντιλήψεις και αυτών που στοχεύουν αποκλειστικά στο κέρδος είναι γόνιμο.

Παρ’ ολ’ αυτά, οι οπαδοί διαφόρων ομάδων, κατά καιρούς, είχαν σημαντικό ρόλο σε αγώνες αντίστασης με αριστερό πρόσημο.

Η ομάδα St. Pauli που πλέον το σύμβολό της βρίσκεται στα μπλουζάκια κάθε θαμώνα των Εξαρχείων δεν είναι απλώς μία μόδα.

Οι αντιφασιστικοί αγώνες που έχουν κάνει οι οπαδοί της στη γειτονιά Ζαντ-Πάουλι του Αμβούργου είναι αξιοθαύμαστοι ενώ παράλληλα φημίζονται για την αλληλεγγύη τους στους μετανάστες και στους πρόσφυγες.

Επιπλέον, λάβαρο στη μάχη ενάντια στον φασισμό, με βαρύ και διαχρονικό συμβολισμό, ήταν η αυτοθυσία των παικτών της Ντιναμό Κιέβου το 1940 που επέλεξαν τη νίκη εναντίον των επίλεκτων ναζί στρατιωτών και κατ’ επέκταση την αξιοπρέπεια, θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή.

Το νόημα του παιχνιδιού

Ο έντονος συναισθηματισμός των γηπέδων μπορεί να προσελκύει μεγάλες μάζες της κοινωνίας.

Δεν πρέπει να ποινικοποιείται αλλά ούτε και να είμαστε αδιάφοροι. Για να πάψει να ηγεμονεύει η εμπορευματοποίηση στον αθλητισμό, θα πρέπει να τσακιστούν οι ακροδεξιές αντιλήψεις.

Για να τσακιστούν όμως αυτές, επιβάλλεται η πολιτικοποίηση των οπαδών με αντιφασιστική χροιά.

Εκεί βρίσκεται η λύση ώστε να ξαναβρεθεί το χαμένο νόημα του παιχνιδιού.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ