Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι…

Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Στις 5 Ιουλίου του περασμένου έτους, ο ελληνικός λαός απάντησε με ένα μεγάλο και υπερήφανο συντριπτικό ποσοστό ΟΧΙ στο ερώτημα του δημοψηφίσματος. Όλοι -ωστόσο- πλέον γνωρίζουν πως το όχι αυτό δεν ήταν ένα όχι μόνο στο ερώτημα που διατυπωνόταν στο ψηφοδέλτιο του δημοψηφίσματος. Άλλωστε δεν ήταν οι περισσότεροι εκείνοι που είχαν μπει στη διαδικασία να ξεψαχνίσουν τι λέει επακριβώς το ερώτημα του δημοψηφίσματος.  Ούτε ποιο ήταν το σχέδιο των δανειστών με ακρίβεια, ποια ήταν τα μέτρα αναλυτικά που θα εφαρμόζονταν εάν αποδέχονταν την πρόταση. Ήταν ένα ΟΧΙ πρωτίστως στις πολιτικές που ακολουθούσε μέχρι και τότε η ΕΕ – και ακολουθεί φυσικά και σήμερα…

Δεν ήταν μόνο όμως ένα τέτοιο όχι. Ήταν ένα όχι απέναντι στους εκβιασμούς των εταίρων, ένα όχι απέναντι στους εκβιασμούς των εγχώριων αντιπροσώπων τους και στο πολιτικό προσωπικό που τους υπηρετεί τυφλά και εθελόδουλα. Μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργήθηκε από τα ντόπια συστημικά ΜΜΕ, με τις τράπεζες κλειστές και την εφαρμογή capital controls. Αυτό το κάνει μεγαλειώδες και υπερήφανο. Κι αυτό μεγαλώνει την προδοσία.

Σήμερα, έναν χρόνο μετά, το ΟΧΙ -ας παραδεχθούμε επιτέλους πως- ηττήθηκε. Η αποδοχή της ήττας θα μας επιτρέψει να προχωρήσουμε και να σταθούμε στα πόδια μας. Δεν μας αξίζουν μνημόσυνα και χαρμολύπες. Ούτε κηδείες με ξένα κόλλυβα. Όχι πως είναι κακό να μνημονεύουμε αυτήν την τεράστια επέτειο. Ούτε να την τιμούμε. Αλλά οφείλουμε να της αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Κι αυτό θα γίνει μόνο εάν εκμεταλλευτούμε το κέρδος που είχε αυτή η ήττα. Δηλαδή την ίδια την ήττα.

Τι μας λέει αυτή η ήττα ωστόσο; Έγινε πλέον ξεκάθαρο σε όσους είχαν ακόμη αυταπάτες πως η ΕΕ είναι ένας σχηματισμός που μπορεί να αλλάξει. Δεν μπορεί να αλλάξει.  Έγινε πλέον ξεκάθαρο πως με τις λογικές της διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος, με διαπραγματεύσεις χωρίς ξεκάθαρο σχέδιο σύγκρουσης και ρήξης και αποδοχή ενός χρέους που δεν μας ανήκει δεν γίνεται τίποτα.

Όμως το μεγαλύτερο κέρδος είναι η αποκαθήλωση.

Πρώτα και κύρια, η μεταφορική αποκαθήλωση: η απώλεια του οποιουδήποτε εναπομείναντος κύρους της ΕΕ και οποιασδήποτε έννοιας θετικά συνδεδεμένης με αυτήν, κι ο ξεπεσμός του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα με την προδοσία που επέλεξαν να επιτελέσουν.

Και στη συνέχεια, η κάπως κυριολεκτικότερη αποκαθήλωση με το βγάλσιμο των καρφιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλων αυτών που επιλέγουν τις νεοφιλελεύθερες επιταγές της εποχής.

Η ήττα, επομένως, αυτή επέφερε αυτό το κέρδος. Ένα κέρδος που για την ώρα μοιάζει να μην μετουσιώνεται σε τίποτα αλλά να παραμένει κρυμμένο σε απογοήτευση και αγανάκτηση στα χείλη και τα πρόσωπα του λαού. Όμως είναι ένα κέρδος ανείσπρακτο. Και το χρέος μας είναι να το εισπράξουμε. Για τους εαυτούς μας και τις ζωές μας.

Κλείνοντας, κάποτε ο -παλαίμαχος πλέον- Άγγλος ποδοσφαιριστής, δήλωσε σαρκαστικά πως “το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι, είκοσι δύο άνδρες κυνηγούν μία μπάλα για ενενήντα λεπτά και στο τέλος, οι Γερμανοί πάντα κερδίζουν”.

Παραφράζοντας το προηγούμενο λεγόμενο, θα μπορούσε να πει κανείς πως το δημοψήφισμα είναι μία απλή εκλογική διαδικασία, δύο πλευρές κυνηγούν ένα αποτέλεσμα και στο τέλος, η ΕΕ πάντα κερδίζει (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο).

Στην περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας, η ετυμηγορία ήταν επίσης ξεκάθαρη.
Το αποτέλεσμα το ζούμε και θα το δούμε, ας είμαστε όμως προετοιμασμένοι πλέον για το οτιδήποτε.

Αλλά πρέπει να κερδίσουν επιτέλους οι λαοί και όχι οι Γερμανοί κατά Lineker, η ΕΕ κατά την προηγούμενη παράφραση ή και οι Γερμανοί και η ΕΕ κατά πολλούς πολίτες της Ευρώπης πλέον.

Να κερδίσει έστω ένας λαός.
Και να ληφθεί υπόψιν η γνώμη του.
Και η αρχή θα έχει γίνει.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ