brigada.gr – Ποιος κλαίει πράγματι για το «λουκέτο» του MEGA;

brigada.gr – Ποιος κλαίει πράγματι για το «λουκέτο» του MEGA;

του Άρη Τόλιου από το 7ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" - 10/06/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Τον ορυμαγδό των νέων μνημονιακών μέτρων διέκοψε τις τελευταίες μέρες η είδηση του κλεισίματος του MEGA Channel.

Αμέσως, το διαδίκτυο κατακλύστηκε από σχόλια που σε γενικές γραμμές είτε επικροτούσαν την είδηση του τερματισμού λειτουργίας ενός από τους μεγαλύτερους μηχανισμούς συστημικής ή και μνημονιακής προπαγάνδας των τελευταίων δεκαετιών είτε τόνιζε σε υψηλούς τόνους ότι πραγματικά θύματα του κλεισίματος του «μεγάλου καναλιού» (sic) ήταν οι εργαζόμενοι.

Κι όμως, οι δύο προσλήψεις της ίδιας είδησης δεν είναι αντιπαραθετικές και θα επιχειρήσουμε να το εξηγήσουμε παρακάτω.

Εκεί που όντως διαφέρουν είναι ανάμεσα στην πράξη και στην απραξία, στην πολιτική αδράνεια και στην πολιτική δράση –διαφορά που μπορεί να καταλήγει και χαώδης.

Δυστυχώς, θα το θέσουμε τόσο απλά, αλλά η δήλωση «οι εργαζόμενοι θα την πληρώσουν πάλι» δεν λέει τίποτα πολιτικά –είναι ένα σωστό, αλλά ανεπαρκές συμπέρασμα μπροστά στο πόσο κραυγαλέα και εμφανή είναι τα πράγματα.

Και εξηγούμαστε.

Είναι πασίγνωστο πως σε κάθε κλείσιμο επιχείρησης –ιδιαίτερα μεγάλης– οι πρώτοι που την πλήρωναν πάντα ήταν οι εργαζόμενοι.

Αυτή η κατάσταση, δομική στον καπιταλισμό από καταβολής του, έγινε «μόδα» τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, με την γνωστή υπαγωγή μιας επιχείρησης στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα.

Αυτή η διάταξη γλίτωσε εφημερίδες, αθλητικούς συλλόγους, εμπορικές επιχειρήσεις, κ.ά, από τον «βραχνά» της εξόφλησης χρωστούμενων σε εκατοντάδες ή χιλιάδες εργαζόμενους την φορά.

mega channelΠάνω από όλα οι τράπεζες

Ωστόσο, το καλοκαίρι του 2015, ανάμεσα στους διάφορους σεισμούς που προκάλεσε το «ηφαίστειο» της υπογραφής του Μνημονίου ΙΙΙ, (κακώς) δεν δόθηκε τόσο μεγάλη βαρύτητα στο δεύτερο πακέτο «προαπαιτούμενων» –ή αλλιώς, με την επίσημη ονομασία του, στο νόμο «Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4334/2015» (ν. 4335/2015 ΦΕΚ Α΄ 80).

Αλλάζοντας τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, αυξήθηκε δραματικά το ποσοστό ικανοποίησης των τραπεζών (65%) και πήρε προτεραιότητα σε σχέση με τους εργαζόμενους, το Δημόσιο ή φορείς κοινωνικής ασφάλισης (25%).

Παράλληλα, με την απόσυρση της άρσης της αυτοτέλειας του νομικού προσώπου, που θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις μέχρι και να δεσμεύει περιουσιακά στοιχεία των μελών της διοίκησης του σταθμού, διαχωρίζονται πλήρως οι ευθύνες/υποχρεώσεις του σταθμού από αυτές των μετόχων/διοικούντων του.

Με λίγα λόγια, «πάνω από όλα οι τράπεζες» και «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

Έτσι, για τα χρέη του MEGA δεν φταίει νομικά κανείς και επομένως νομικά καμμία απαίτηση δεν μπορεί να εγερθεί εκ μέρους των εργαζόμενων -τουλάχιστον, προτού ικανοποιηθούν οι τράπεζες.

Και έχει τεράστια απόσταση το να αναγκάζεσαι να διεκδικήσεις με πολύχρονο και πολυδάπανο δικαστικό αγώνα αποζημιώσεις με το να μην δικαιούσαι καν αυτόν τον αγώνα.

Πολιτικές θέσεις

Πάντως, αυτό το οποίο όντως πρέπει να διερευνηθεί είναι αν η εξαχρείωση των μεγαλομετόχων/καναλαρχών μπορεί να είναι τέτοια, που, στο νέο περιβάλλον των τηλεοπτικών αδειών, το «λουκέτο» στο MEGA μεθοδεύτηκε (εξάλλου, κάποιοι καναλάρχες έχτισαν ολόκληρες περιουσίες χρεοκοπώντας κεφάλαια τους είτε στην στεριά είτε στην θάλασσα…) ή αν υπάρχουν κοινά συμφέροντα ανάμεσα σε μετόχους του καναλιού και των τραπεζών.

Πράγματι, αυτά είναι ζητήματα άξια διερεύνησης.

Σημείο πρώτο, λοιπόν: αυτή η κυβέρνηση, όπως κάθε μνημονιακή που θα εφαρμόζει τα χατίρια των τραπεζών με τέτοιο προκλητικό τρόπο, πρέπει να φύγει.

Και πρέπει να πάρει μαζί της αυτή την σχεδόν εξ ολοκλήρου εθελόδουλη, μνημονιακή Βουλή και να ξηλωθεί όλο το μνημονιακό δίκαιο.

Από εκεί και πέρα, οι εργαζόμενοι δίνουν τον δικό τους αγώνα.

Οι άνθρωποι αυτοί, όπως και όσοι βρέθηκαν στον δρόμο από επιχειρήσεις που έκλεισαν, μετά από δυόμιση μήνες απλήρωτης εργασίας σε συνθήκες έτσι κι αλλιώς εκμετάλλευσης, δεν είχαν ελπίδα να πάρουν ότι δικαιούνται, όσο η επιχείρηση παρέμενε ανοιχτή, χωρίς να δίνεται καθημερινή μάχη –έστω και αφότου άδικα εξάντλησαν την ανοχή τους προς την διοίκηση του σταθμού.

Ιδιαίτερα ελλείψει πλέον και θεσμικών ασφαλιστικών δικλείδων, μόνο πολιτική μπορούσε να είναι η μάχη ενάντια στην εργοδοσία, αλλά με τελικό αποδέκτη την κυβέρνηση και αίτημα την προστασία των οφειλών των επιχειρήσεων στους εργαζόμενους.

Και όχι μόνο από τους εργαζόμενους του MEGA και όχι μόνο από τους εργαζόμενους συνολικά.
Αυτός είναι ο πραγματικός αγώνας που δίνουν οι εργαζόμενοι – ο αγώνας για την αξιοπρέπεια.

Επομένως, όσο κι αν είναι αυθόρμητο, δεν είναι και πολύ χρήσιμο το δάκρυ για τους εργαζόμενους που έχασαν την δουλειά στην οποία, χάρη στον εργοδοτικό τακτικισμό της διοίκησης και στον νομικό αφοπλισμό της κυβέρνησης, δεν υπήρχε περίπτωση να τους δοθούν απλά κάποια στιγμή τα χρωστούμενα.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχασαν τίποτα.

Και ιδιαίτερα δεν είναι χρήσιμο, αν προέρχεται από κάποια «Αριστερά» που ονομάζει τους εργάτες «καημένους» και τους εργοδότες «αφεντικά», όχι επειδή είναι αντισυμβατική, αλλά επειδή αποδέχεται τη θέση του εργαζόμενου στην μόνιμη και αέναη «φτωχολογιά», στην κακομοιριά και στην μοιρολατρία και επειδή νομίζει πως θα σκαπουλάρει από τις ευθύνες της, αν «σκίζει τα ιμάτια της» για το «κακό ριζικό» των εργαζόμενων.

Αυτή η σκοπιά είναι έως και παρελκυστική στις όποιες εξελίξεις, όταν δεν δοκιμάζεται στον αγώνα, δεν γίνεται πράξη για να αποκτήσει νόημα και όταν περιορίζεται στο επιμέρους, την στιγμή που ολόκληρη η εργατική τάξη και η μικρομεσαία διαστρωμάτωση «πτωχεύει» και τα χρήματα καταλήγουν στις τράπεζες.

mega channel ksanaΟι διαφορετικές προσλήψεις της ίδιας είδησης δεν είναι αντιπαραθετικές

Τέλος, οφείλουμε μια επεξήγηση στο γιατί οι διαφορετικές προσλήψεις της ίδιας είδησης δεν είναι αντιπαραθετικές. Το MEGA εκτός από χώρος εργασίας για εκατοντάδες ανθρώπους ήταν και χώρος ενημέρωσης για εκατομμύρια πολίτες και τηλεθεατές.

Και ως μέσο, το οποίο καταχράστηκε δεοντολογικά και οικονομικά την δημόσια συχνότητα που του παραχωρήθηκε και τοποθετήθηκε με ξεδιάντροπη ταξική μεροληψία υπέρ των μεγάλων ξένων και εγχώριων συμφερόντων σε κομβικά σημεία κοινωνικής έκρηξης (δολοφονία Γρηγορόπουλου, Σκουριές, Κίνημα των Πλατειών, μεταναστευτική κρίση, δημοψήφισμα), δεν πρέπει να λείψει σε κανέναν, όποιο κι αν είναι το τηλεοπτικό τοπίο την επόμενη μέρα.

«Λουκέτο»

Στο θέμα του «λουκέτου» του MEGA, η ανάγκη του πολίτη για ενημέρωση, η απουσία αυτής και η εύλογη «σιχαμάρα» είναι εξίσου σημαντική με τα συμφέροντα των εργαζόμενων του σταθμού.

Δεν χρειάζονται δάκρυα και δεν χρειάζεται μιζέρια, λοιπόν.

Χρειάζεται να σηκώσουμε τα μανίκια.

Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα έχουν πλέον στερηθεί πολλά, που ειδάλλως θα υπερασπίζονταν.

Και ο μόνος τρόπος να τα ξανάχουν είναι μόνο ο πολιτικός αγώνας, δεν έχουν τίποτα άλλο.

Με αυτή την έννοια, τίποτα δεν θα τους χαριστεί και τα πάντα είναι και δικά τους προβλήματα τους.

Τουλάχιστον, όμως, μπορεί να γλιτώσουν από την κακή τηλεόραση που ζούσε με τα χρήματα τους…

Υστερόγραφο

Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι πως τα κεφάλαια μιας επιχείρησης που λυμαινόταν δημόσια αγαθά επί δυόμιση δεκαετίες θα καταλήξουν σε τράπεζες που διατηρούνται σε μηχανική υποστήριξη από δημόσιο χρήμα επί επτάμιση χρόνια.

Για να ξέρουμε ποιοι είναι οι πραγματικοί κρατικοδίαιτοι και ποιοι τους έχουν στηρίξει μέχρι και σήμερα.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ