O Ερντογάν ξεθωριάζει, ο Ερντογάν δυναμώνει…

O Ερντογάν ξεθωριάζει, ο Ερντογάν δυναμώνει…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Προσωρινά ενισχυμένος εμφανίζεται ο «σουλτάνος» της γείτονος χώρας μετά το πραξικόπημα της περασμένης Παρασκευής που «κάηκε» εν τη γενέσει του.

Καταστολή, διώξεις, κατηγορίες, βανδαλισμοί εις βάρος μειονοτήτων, ένα γνώριμο σκηνικό που λαμβάνει χώρα με την ανοχή – ενοχή(;) της διεθνούς κοινότητας, η οποία ούτως ή άλλως δεν πήρε σαφή θέση κατά τη διάρκεια, την ελάχιστη διάρκεια του πραξικοπήματος.

Ίσως είναι πολύ νωρίς ακόμη να κάνει κανείς πολύ ακριβείς εκτιμήσεις για το ποιος μπορεί να κρύβεται πίσω από την αποτυχημένη απόπειρα, τι επιδίωκε -πέρα από την υποτιθέμενη ανατροπή του Ερντογάν-, ποια ενδεχομένως να είναι η συνέχεια για το κράτος και πολύ περισσότερο τον λαό της Τουρκίας.

Ένα όμως είναι για την ώρα βέβαιο: τόσο η γηραιά ήπειρος όσο και η λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου δεν είναι πλέον μία βραδυφλεγής βόμβα. Αλλά μία βόμβα που έχει ήδη σκάσει.

Σενάρια δίνουν και παίρνουν όμως η κοινή γνώμη μοιάζει να παρακολουθεί αμήχανη να λαμβάνουν χώρα παγκοσμίως περιστατικά βίας, εκτροπών, καταστολής και στρατιωτικών επεμβάσεων μέχρι -δυστυχώς- να σταματήσει να ασχολείται (ως γενικότητα), με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίπτωση της Ουκρανίας.

Ο Ερντογάν -φυσικά- έχει επιδοθεί σε ρεσιτάλ αυταρχισμού, συγκεντρωτισμού και απολυταρχίας, δείγματα γραφής που φυσικά έχει δώσει ουκ όλιγα όλα τα χρόνια που έχουν προηγηθεί.

Εκτιμήσεις ότι ο Ερντογάν μπορεί να φαίνεται ενισχυμένος και παντόδυναμος στο εσωτερικό της χώρας του αλλά σε βάθος χρόνου θα έχει τη μοίρα άλλων παρόμοιων «ηγετών» μπορεί να αποδειχθούν αληθείς αλλά θα πρέπει κανείς να συλλογιστεί πόσο αθώο αίμα πρέπει να χυθεί, πόσες αθώες ζωές πρέπει να χαθούν μέχρι «το μήλο να πέσει από το δένδρο».

Η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη είναι τα όπλα, μακριά από εθνικιστικές αλλά και αντεθνικές αντιλήψεις. Δεν υπάρχουν μόνο μαύρο και άσπρο.

Η ελληνική κυβέρνηση βέβαια για μία ακόμη φορά αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων, αδυνατώντας να υιοθετήσει μία ξεκάθαρη δική της θέση, περιμένοντας εντολές απευθείας από τα κέντρα στα οποία λογοδοτεί υπό το πρίσμα της νομιμοποίησης θεσμών στους οποίους ανήκει η χώρα, όπως η ΕΕ κα το ΝΑΤΟ.

Ειδικά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και σε σχέση με την Τουρκία, ύστερα και από την αναγνώριση που έκανε προ μηνών ότι αποτελεί χώρα ασφαλούς διέλευσης, η τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα εν συνόλω είναι τραγική.

Την ίδια ώρα στο εσωτερικό, επιδίδεται σε επικοινωνιακούς χειρισμούς και επικοινωνιακά τρικ, ενώ μέρα με τη μέρα αποδεικνύει όλο και περισσότερο την ιδεολογική και πολιτική της ταυτότητα που μόνο κατ’ επίφαση μπορεί να χαρακτηρισθεί αριστερή και με έναν τόνο υπερβολής, δημοκρατική.

Αυτή η κυβέρνηση με τις επιλογές και της πολιτικές της δεν είναι μόνο επικινδύνη για τους πολίτες της χώρας αλλά είναι πλέον επικίνδυνη και σε διεθνές επίπεδο.

Κι αυτό πρέπει να το εξαλείψουμε συνολικά και οριστικά.

 

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ