Να κατοχυρώσουμε τη μετωπική συλλογική λειτουργία της Λαϊκής Ενότητας

Να κατοχυρώσουμε τη μετωπική συλλογική λειτουργία της Λαϊκής Ενότητας

της Μάνιας Μπαρσέφσκι από το 8ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" -24/06/2016

1
0
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Στο κρίσιμο διάστημα μετά τη μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, η ύπαρξη της Λαϊκής Ενότητας λειτούργησε ως ανάχωμα στη λογική του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου και στην αποστράτευση ενός μεγάλου αριθμού συντρόφων και συντροφισσών που ένοιωθαν, κυριολεκτικά, το «έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους».

Παρά τις υπαρκτές αδυναμίες και τα λάθη της, κατάφερε να δώσει σοβαρές μάχες σε πολλά πεδία (π.χ. ασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις, προσφυγικό/μεταναστευτικό), διατηρώντας έτσι «ενεργό» ένα σημαντικό  κινηματικό δυναμικό  που κουβαλούσε στις αποσκευές του την παρακαταθήκη της συγκλονιστικής νίκης του Όχι στο δημοψήφισμα.

Σήμερα, η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη της ΛΑΕ, καλείται να δώσει σαφές και διακριτό «σώμα» στον πολιτικό και προγραμματικό της λόγο, προωθώντας  την υπόθεση της συσπείρωσης σε ένα  ενιαίο πολιτικό μέτωπο των δυνάμεων της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Η φράση «κανείς και καμμιά μας δεν περισσεύει» δεν είναι ένα τυπικό σχήμα λόγου:  ξεκινάει από την παραδοχή ότι ένας κατακερματισμός της Αριστεράς θα οδηγούσε σε  αναδιπλώσεις που θα αποδεικνύονταν καταστροφικές  μέσα σε μία συγκυρία κατά την οποία πρέπει να δοθούν από κοινού τεράστιες μάχες για να επανακτηθεί η αξιοπιστία της εναλλακτικής  αριστερής πολιτικής πρότασης.

Το ανασυνθετικό μετωπικό μας εγχείρημα όχι μόνο δεν πρέπει να «κλείσει» στην Ιδρυτική Συνδιάσκεψη, αλλά να διατηρηθεί ως μόνιμα ανοιχτή πρόσκληση σε όλο το εύρος των ριζοσπαστικών / αντικαπιταλιστικών δυνάμεων και των δυνάμεων της κοινωνικής Αριστεράς.

Καλούμαστε να εκπονήσουμε τους αναγκαίους άξονες ενός αξιόπιστου πολιτικού σχεδίου ρήξης με το άκρως επιθετικό διεθνές και εγχώριο κεφάλαιο, κυρίως το χρηματοπιστωτικό.

Οφείλουμε να είμαστε σαφείς ως προς το ότι η απελευθέρωση από τον ζυγό της υπερλιτότητας δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς επιλογές σκληρών ταξικών συγκρούσεων ή με επιστροφή στο παλιό παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο, στοιχείο που συνδέεται άρρηκτα με την ανάγκη εκπόνησης ενός σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης με αντικαπιταλιστικό πρόσημο, στη βάση ενός μεταβατικού προγράμματος.

Έχουμε ένα σημαντικό κοινό πολιτικό κεκτημένο: την σαφή επίγνωση ότι η διαγραφή του χρέους και ο τερματισμός της υπερλιτότητας προϋποθέτουν την ανάγκη ρήξης με τους δανειστές και την άμεση στάση πληρωμών, με ταυτόχρονη απεμπλοκή από την Ευρωζώνη και σύγκρουση με τις ηγεσίες της ΕΕ.

Όμως, η έξοδος από την Ευρωζώνη και η σύγκρουση με την ΕΕ. δεν είναι παρά ένα αρχικό βήμα για την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και τη δυνατότητα μιας μελλοντικής αριστερής διακυβέρνησης να ανακτήσει τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού της συστήματος.

Η αναγκαία εθνικοποίηση των τραπεζών, η επαναφορά των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των ΔΕΚΟ σε δημόσια ιδιοκτησία, η κατάργηση των προνομίων του κεφαλαίου, η επαναφορά της ισχύος των ΣΣΕ, δεν θα γίνουν χωρίς ωμούς εκβιασμούς αντιποίνων και σοβαρές απειλές συναλλαγματικής ασφυξίας, ακόμη κι αν το νόμισμα θα έχει αλλάξει.

Η επαναθεμελίωση της λαϊκής κυριαρχίας, οι πολιτικές αναδιανομής του πλούτου και της πολιτικής ισχύος δεν μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς να ιεραρχήσουμε ως πρώτη προτεραιότητα την ανασυγκρότηση των εργατικών /  κοινωνικών κινημάτων, τις χειραφετητικές ρήξεις με τη γραφειοκρατία και τον κυβερνητισμό στα πεδία του συνδικαλισμού και της  τοπικής αυτοδιοίκησης, χωρίς νέες μορφές αγώνα που θα καθιστούν την κοινωνία ενεργά συμμέτοχη σε όλα τα στάδια εκπόνησης του σχεδίου για τον παραγωγικό μετασχηματισμό.

Αυτόν τον αγώνα πρέπει να τον συνδέουμε διαρκώς με το οικολογικό και το αντιφασιστικό κίνημα, τα αντιρατσιστικά κινήματα, την έμφυλη διάσταση των κινημάτων.

Η ΛΑΕ, αποτελώντας οργανικό τμήμα των κινημάτων αλληλεγγύης στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, πρέπει να συνεχίσει να συνδέει την ανάγκη της πάλης ενάντια στην ξενοφοβία και τα κλειστά σύνορα της Ευρώπης με την ανάγκη αποτροπής των απελάσεων και ενσωμάτωσης των προσφύγων και των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία.

Η πάλη ενάντια στην Ευρώπη – Φρούριο είναι αναπόσπαστο τμήμα της πάλης για την συγκρότηση μιας νέας διεθνιστικής ταυτότητας και αντίληψης, που θα ενοποιεί τους αγώνες της ελληνικής εργατικής τάξης με τους αγώνες των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη και στον πλανήτη, πάνω σε έναν κοινό στόχο ανατροπής των υπαρχουσών υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών νεοφιλελεύθερων ολοκληρώσεων.

Στο πλαίσιο του μετωπικού μας εγχειρήματος, ο Κανονισμός Λειτουργίας της ΛΑΕ θα πρέπει να διασφαλίσει εκείνες τις προϋποθέσεις εσωτερικής δημοκρατίας και πλουραλισμού, αλλά επίσης ώσμωσης και  ενότητας, που θα επιτρέψουν στο κοινό μας εγχείρημα να διευρυνθεί και να ανοιχτεί προς την κοινωνία.

Πρέπει να επιδιώξουμε την κατοχύρωση της συλλογικής μετωπικής της λειτουργίας, χωρίς προσωποκεντρισμούς, ηγεμονισμούς και ιδιοτέλειες, διασφαλίζοντας όρους όπως η συλλογική ηγεσία, η πλουραλιστική κατανομή σε τομείς ευθύνης και εκπροσώπησης, η λογοδοσία και η ανακλητότητα των οργάνων, η μη αναπαραγωγή μιας παγιοποιημένης  ιεραρχίας, η ισότητα της εκπροσώπησης ανδρών και γυναικών στα όργανα.

Διασφαλίζοντας τον μετωπικό χαρατκτήρα της ΛΑΕ, αλλά και δίνοντας τον κυριαρχικό ρόλο ως προς τη  λήψη των πολιτικών αποφάσεων στις ΠΕ, στη βάση του «ένα μέλος- μία ψήφος».
Με επίγνωση ότι η δύσκολη  μάχη που δίνουμε μπορεί να κερδηθεί μόνον αν δοθεί με όρους τεράστιας συντροφικότητας και υπέρβασης ακόμη και του ίδιου μας του εαυτού.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ