Με αφορμή το πραξικόπημα

Με αφορμή το πραξικόπημα

της Δέσποινας Σπανούδη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Με αφορμή το πραξικόπημα, ας ξαναπιάσουμε τα βασικά.

Μέσα στο χαμό των εκτιμήσεων και των απόψεων για το πραξικόπημα στην Τουρκία διαβάσαμε και ακούσαμε τα πάντα. Ωστόσο, ανάμεσα σε όσα ειπώθηκαν, εμφιλοχωρούν  και κάποια φιδάκια.

Φιδάκι πρώτο:  οι προπηλακισμοί  και το λυντσάρισμα απλών  στρατιωτών, οι διώξεις και η γενική αποσταθεροποίηση στην Τουρκία, υποδεικνύουν το πόσο ασφαλής  είναι η αγκαλιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Ένας  παιδότοπος μέσα στον οποίο μπορούμε να πεισματώνουμε και να διεκδικούμε σαν κακομαθημένα παιδιά, ενώ έξω πέφτουν κεφάλια.  Πρόκειται – στην πραγματικότητα- για τη γνωστή και πολύ πιασάρικη στρατηγική του φόβου: μη μιλάς, μην κουνιέσαι, πάντα υπάρχουν χειρότερα. Γιατί ως γνωστόν, οι καλύτεροι οπαδοί είναι οι στρουθοκάμηλοι. Αυτοί που κρύβουν το κεφάλι στην κινούμενη άμμο της Ε.Ε. για να μην βλέπουν  την άρχουσα ευρωπαϊκή τάξη  να προετοιμάζει τα ύστερα του κόσμου, επεμβαίνοντας σε τρίτες χώρες και απομυζώντας  λαούς εντός και εκτός Ε.Ε.

Φιδάκι δεύτερο, αριστερό και διεθνιστικό αυτή τη φορά: στο όνομα της ειρήνης και της φιλίας των λαών, πρέπει να είμαστε στο πλευρό του Ερντογάν, δικαιολογώντας το πογκρόμ που εξαπέλυσε σαν έτοιμος από καιρό και το κράτος εκτάκτου ανάγκης που επιβάλλει στη χώρα του. Χαρακτηριστικό ανάμεσα σε άλλα παρεμφερή, το άρθρο του Α. Νταβανέλου στο r-project.gr,  που αναγορεύει τον Ερντογάν σε υπεράνω υποψίας «αρχηγό κράτους» και ψέγει την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ γιατί «απαιτούν από την τουρκική κυβέρνηση να σεβαστεί τη ζωή και την αξιοπρέπεια των υποψήφιων χουνταίων, επι ποινή αποβολής από το ΝΑΤΟ και διακοπής των ενταξιακών διεργασιών στην ΕΕ.». Έχοντας ήδη καταδικάσει όσους αναγορεύσουν ο Ερντογάν και οι φίλοι του σε «υποψήφιους χουνταίους» και ενώ πάνω από 50.000 άνθρωποι διώχθηκαν ήδη από το στρατό, τη δικαιοσύνη,  την κρατική μηχανή και την παιδεία και πρόκειται να παραπεμφθούν σε δίκη. ‘Όλοι αυτοί κατά τον Α. Νταβανέλο, δεν αξίζουν ούτε τη ζωή τους πόσο μάλλον τα ανθρώπινά τους δικαιώματα.  Στην ίδια γραμμή αριστερής(!) λογικής, όσοι τολμούν να υπερασπιστούν τη δίκαιη αντιμετώπιση των οκτώ που δραπέτευσαν και ζήτησαν άσυλο, είναι ύποπτοι συνέργειας στα σκοτεινά σχέδια ΗΠΑ –ΝΑΤΟ. Εννοείται βέβαια, ότι όσοι επιμένουν να θυμούνται τις σχέσεις με τον ISIS,  είναι υποταγμένοι στον ιμπεριαλισμό.  Με λίγα λόγια πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι στον Ερντογάν που ορθώνει το δημοκρατικό του ανάστημα απέναντι στην αυθαιρεσία των ισχυρών της γης. Η άποψη αυτή, είναι τόσο επιφανειακή και κοντόφθαλμη όσο και η προηγούμενη, ταυτίζοντας τον τουρκικό λαό με έναν ηγέτη και ένα καθεστώς που μόνο φιλολαϊκό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Όλοι ξέρουμε ότι βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περιοχή και σε ακόμη πιο δύσκολη εποχή. Ας μην χάσουμε όμως τα αβγά και τα καλάθια. Οι ελευθερίες, η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι δεδομένα για κανέναν. Αν είναι να κρατήσουμε κάτι όρθιο, ας είναι η κοινή λογική

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ