Μάης 1968: Ενα μάθημα ιστορίας του κινήματος

Μάης 1968: Ενα μάθημα ιστορίας του κινήματος

του Γιάννη Μιχάλαρου, φοιτητή Πανεπιστημίου Πειραιώς, από το 5ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" - 13/05/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η χρονιά του 1968 ήταν ιδιαίτερα θερμή: δολοφονίες φοιτητών στο Μεξικό, παρακρατική δολοφονία Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην Αμερική και κινητοποιήσεις στην Τουρκία μέχρι και την Ιαπωνία.

Το καπιταλιστικό πολιτικό σύστημα βρισκόταν σε πολύ έντονη κρίση και έδειξε τα σημάδια φθοράς του και στη Γαλλία με την ονομασία που καθιερώθηκε στη συνέχεια ως «Μάης του ‘68». Μετά από μήνες συγκρούσεων μεταξύ των φοιτητών και των αρχών του πανεπιστημίου της Ναντέρ και ενώ ακολούθησαν κλεισίματα σχολών, συλλήψεις φοιτητών και εισβολές της αστυνομίας σε ανώτατους εκπαιδευτικούς χώρους, το κύμα κινητοποιήσεων άγγιξε τα όρια της εξέγερσης.

Χαρακτηριστικό της εποχής, το οποίο αποτελεί χαρακτηριστική απόδειξη για τον αυθορμητισμό των αγώνων του λαού της Γαλλίας, ήταν οι δηλώσεις «λάσπη στα μάτια» διαφόρων γνωστών ανθρώπων για την αποτελεσματικότητα του καπιταλισμού στη Γαλλία και την υποτίμησή τους για το εργατικό κίνημα, λίγες στιγμές πριν ξεσπάσει η κινηματική καταιγίδα.

Η εξέγερση

Απεργίες, καταλήψεις, μαζικές πορείες και συνελεύσεις γειτονιών άνθισαν εκείνο το διάστημα στη Γαλλία έχοντας ως πρωτοπόρους τους φοιτητές και τους μαθητές.

Απέναντι στη βία που χρησιμοποιήσαν τα σώματα καταστολής, με τις ευλογίες του στρατηγού Ντε Γκωλ, οι αγωνιστές απάντησαν με οδοφράγματα και όξυνση της πάλης τους.

Το αστικό στρατόπεδο έχασε τον έλεγχο, απογοητεύτηκε και σύμφωνα με μαρτυρίες κοντινών ανθρώπων του στρατηγού, η ανασφάλεια και η απελπισία του χτύπησαν κόκκινο. Όλη αυτή η κατάσταση έφερε κατακτήσεις για το κίνημα το οποίο δεν συμβιβάστηκε και συνέχισε μαχητικά για την ανάληψη της εξουσίας.

Η εξέγερση του Μάη, που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως τη σημαντικότερη του 20ού αιώνα, κατέβασε ρολά όταν οι ηγέτες της Συνοσπονδίας Εργατών ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να διαπραγματευτούν με τους εργοδότες και την κυβέρνηση. Οι εκλογές που ανακοίνωσε στη συνέχεια ο Ντε Γκωλ είχαν πανηγυρική, για αυτόν, τροπή αυξάνοντας τα ποσοστά του.

Τι μαρτυράει ο περιβόητος Μάης του ’68;

Εκτός από την αδιαμφισβήτητη δύναμη που έχει το προλεταριάτο και τα ξεκάθαρα σημεία που δείχνουν ποσο πιο ωραίος θα ήταν ο κόσμος αν έκανε αυτό κουμάντο, εντοπίζονται ανεπάρκειες και λάθη που χρεώνονται στον αυθμορμητισμό.

Ενώ ο αυθορμητισμός λειτουργεί ως αιφνιδιασμός για το αστικό μπλοκ και αποτελεί μία δυνατή σπίθα, ικανή να βάλει φωτιά στα καπιταλιστικά θεμέλια αυτής της κοινωνίας, παράλληλα δεν αρκεί για την πλήρη ανατροπή της.

Στον Μάη του ‘68 έλειπε το πολιτικό, οργανωμένο υποκείμενο, το οποίο θα μπορούσε να παράξει ένα ολοκληρωμένο, εναλλακτικό σχέδιο εξουσίας εκμεταλλευόμενο τους συσχετισμούς. Το πρώτο βήμα είχε πραγματοποιηθεί. Το καπιταλιστικό, οικονομικό σύστημα είχε πάθει σαμποτάζ, οι εργάτες είχαν παραλύσει την παραγωγή και ταυτόχρονα τα συνδικάτα όριζαν τις τιμές των προϊόντων της αγοράς.

Στο επόμενο «κόλλησε το σίδερο». Στο πώς αυτή η έκρηξη θα παράξει μία διαφορετική κοινωνία. Στο πώς θα υπάρξει περαιτέρω προοπτική.

«Νύχτα Ορθίων»

Όλη αυτή η παρακαταθήκη έχει λειτουργήσει κατά καιρούς ως έναυσμα για μεγάλες κινητοποιήσεις, αυτοκριτική και αλλαγές. Έτσι φτάνουμε στη σημερινή γαλλική πραγματικότητα, στο σημερινό, πολυμορφικό κίνημα «Nuit Debut» (Νύχτα Ορθίων).

Σε ένα καθεστώς που γίνεται προσπάθεια να νομιμοποιηθεί το κράτος έκτακτης ανάγκης και με ακροδεξιές αντιλήψεις να κυριαρχούν σε μεγάλα κομμάτια της γαλλικής κοινωνίας, νέοι ξεκίνησαν να συγκεντρώνονται στις πλατείες και να ζυμώνονται πολιτικά, θυμίζοντας τις δικές μας πλατείες πριν από λίγα χρόνια.

Οι μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά, τα Panama Papers, η νομοθεσία για τις ιερόδουλες και η κλιματική αλλαγή αποτέλεσαν κέντρα αυτών των κινητοποιήσεων, οι οποίες στη συνέχεια πήραν διαφορετική τροπή.

Σε αυτή την τεράστια κοινωνική έκρηξη, η κυβέρνηση Ολάντ, χρησιμοποίησε τα σώματα καταστολής για να αδειάσει πλατείες και να εκμηδενίσει τις δυναμικές τους.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσουν πολλές φορές επεισόδια και η κοινωνική αντίδραση να αυξηθεί. Η χρήση πλαστικών σφαιρών σε διαδηλωτές και τα ντοκουμέντα που δείχνουν την κρατική καταστολή να βρίσκεται στο ζενίθ, ξεχωρίζουν και υποδουλώνουν τη μεγάλη πολιτική και κοινωνική αναταραχή που βρίσκεται η μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα.

Οδοφράγματα στις γειτονιές του Παρισίου, μεγάλες απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις συμπληρώνουν την εικόνα των κινητοποιήσεων. Η «Νύχτα Ορθίων» αντέχει ακόμα και σήμερα παρά τα απανωτά χτυπήματα που δέχεται, διαψεύδοντας τα προγνωστικά των ΜΜΕ.

Να γίνει η μούτζα γροθιά!

Η ιστορία διδάσκει πως όταν ο κόσμος του κινήματος στοχεύει αποκλειστικά στην αντιπολίτευση και στην πίεση στο κράτος, πετάει στα σκουπίδια τις προοπτικές των εγχειρημάτων.

Ο καθησυχασμός και η ανασφάλεια στις κινηματικές δυνάμεις και η έλλειψη προοπτικής ανάληψης της εξουσίας οδηγούν σε ήττες και σε ηττοπάθεια. Πιστεύοντας στις δυνάμεις μας και «κάνοντας τη μούτζα, γροθιά» θα καταφέρουμε να τσακίσουμε και να θάψουμε τις ταξικές αδικίες.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ