Η Λαϊκή Ενότητα μπροστά στον Ρουβίκωνα

Η Λαϊκή Ενότητα μπροστά στον Ρουβίκωνα

του Παντελή Μέλιου από το 8ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" - 24/06/2016

1
0
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές βρισκόμαστε στην τελική ευθεία προς το Συνέδριο της Λαικής Ενότητας.

Το πλαίσιο κλιμάκωσης της επίθεσης κεφαλαίου – ΕΕ καθιστά κάθε κλίμα διαλυτισμού απολύτως επικίνδυνο για την άμυνα των εργαζομένων και για την ανασυγκρότηση της μαχόμενης Αριστεράς.

Καθιστά όμως απαραίτητη την πλέον κριτική ματιά στο χώρο μας που βρέθηκε χωρίς σχέδιο στο πεδίο της αυτόνομης πολιτικής οικοδόμησης.

Ο κύριος ισχυρισμός μου είναι ότι ο χαρακτήρας της κρίσης, αν αντιμετωπίζουμε δηλαδή κρίση ανάπτυξης ή στασιμότητας, θα κριθεί απολύτως από το πώς θα διαχειριστεί η ΛΑΕ δύο ταυτοτικές για την ίδια παραμέτρους.

Αποσυριζοποίηση – ο μίτος της Αριάδνης

Η συμμετοχή μας στον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αποτελέσει προφανώς το στίγμα του Κάιν όπως οι κριτικές εξ ευωνύμων επιδιώκουν.

Το δυναμικό της Αρ. Πλατφόρμας αποτέλεσε την κύρια πηγή ανταγωνιστικής προς τον Τσίπρα στρατηγικής και την κύρια δύναμη αμφισβήτησης της συνθηκολόγησης σε πανεθνικό επίπεδο.

Όσοι εύκολα εξαπολύουν αφορισμούς καλά θα κάνουν να κοιταχτούν στον καθρέπτη τους.

Η μακρά συμπόρευση με τον δεξιό ευρωκομμουνισμό (μια επιλογή καθορισμένη ιστορικά από το ’89), χαμηλός δείκτης κινήματος κατά τη διάσπαση και το χαμηλό ιδεαλιστικό επίπεδο της εποχής συνολικά, συγκροτούν μια σημαντική δύναμη αδράνειας στη ΛΑΕ.

Η πλέον εμβληματική και νοσηρή εκδοχή της αποτελεί η συνεχιζόμενη συμβίωση με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ενδεχόμενο δεξιάς ανασύνθεσης με τμήμα ή το όλον του κυβερνητικού κόμματος στην πορεία.

Αν η παραίτηση Δούκα από την υποδιεύθυνση του ΙΚΑ δεν κλιμακωθεί σε διάσπαση αυτοδιοικητικών και συνδικαλιστικών παρατάξεων, η υπόσταση της ΛΑΕ παραμένει σε αμφισβήτηση.

Κάποιοι σύντροφοι διαβλέπουν στις κριτικές μας σεκταρισμό.

Πρόκειται περί κόλπου που ταυτίζει τη μετωπική ενωτική πολιτική με τον συμφιλιωτισμό προς το πολιτικό προσωπικό του 3ου Μνημονίου.

Είναι η ίδια αυτή λογική που άνοιξε τις πόρτες του ΣΥΡΙΖΑ στο νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ, που οδήγησε στην υπερψήφιση Παυλόπουλου.

Αξιοποίηση τάχα των αντιθέσεων στο αντίπαλο στρατόπεδο ώστε να εξασφαλιστεί η ηγεμονία.
Θα είχε βάση μόνο στην περίπτωση που μιλούσαμε για θραύσματα του αντιπάλου κατόπιν στρατηγικής και πολιτικής του ήττας στο πραγματικό πεδίο του κοινωνικού συσχετισμού.

Εάν αυτή η εξέλιξη δεν έχει επισυμβεί, εάν ο αντίπαλος διατηρεί τη στρατηγική και πολιτική του συνοχή, θα μιλούμε για εκλογικίστικη και δεξιά παρέκκλιση που καθιστά τη Λαική Ενότητα σημαία ευκαιρίας.

Για μια γραμμή έντιμου ΣΥΡΙΖΑ που διευρύνεται και σε λιγότερο έντιμες – γκρι ζώνες.

Οι μέχρι τώρα διαφοροποιήσεις στο κυβερνητικό κόμμα κινούνται μεταξύ γελοίων καταστάσεων που παραδίδουν την έδρα τους στον επόμενο μνημονιακό εκτελεστή αφού ίδρωσαν τη φανέλα υπογράφοντας το ένα κοινωνιοκτόνο μέτρο μετά το άλλο και «κινηματικού βραχίονα» του μορφώματος στα πλαίσια αστικού εκσυγχρονισμού και όχι ανατροπής των βασικών αστικών και ευρωενωσιακών κατευθύνσεων.

Από την Κατριβάνου δηλαδή μέχρι τη Δικτύωση.

Η γραμμή που διαπερνά το σύνολο αυτού του χώρου είναι η απόσπαση της λιτότητας από το στρατηγικό της κέντρο, την απόσπαση της λιτότητας από ΟΝΕ και ΕΕ.

Πρόκειται για καθαρή σοσιαλδημοκρατία που στη σημερινή φάση της κρίσης δεν μπορεί να ξεπεράσει τα συσσίτια και τον επιχορηγούμενο από το κράτος και την ΕΕ αντιρατσισμό – δικαωματισμό.

Η ανάπτυξη μίας πραγματικής Λαϊκής Ενότητας, η οικοδόμηση κοινωνικοπολιτικού μετώπου περνά βασικά μέσα από την εργατική αντίσταση και την οικοδόμηση εργατικού τομέα με αυτοδύναμη λειτουργία.

Περνά μέσα από αυτοδύναμη αντιρατσιστική, αντιφασιστική, δικαωματική πολιτική  με άξονα την απαλλαγή της χώρας από τα ευρωενωσιακά δεσμά και της εργασίας από τον νεοφιλελευθερισμό.

Ότι σύντροφοι θεωρούν πώς αυτα μπορούν να υποκατασταθούν από εκλογικίστικες κολεγιές, ότι μπορούμε να νικήσουμε πρώτα στα κουκιά και μετά στη ζωή είναι ο πραγματικός και χειρότερος ΣΥΡΙΖΑ 2.

Η αποσυριζοποίηση στο στρατηγικό, πολιτικό και οργανωτικό πεδίο, είναι το νήμα που μπορεί να μας βγάλει στο ξέφωτο της μαζικής αντίστασης και του ζωτικού πολιτικού φορέα.

Το συνιστωσικό σύστημα – η πολιτική δειλία με οργανωτικούς όρους

Η διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε κατά τη γνώμη μου σε ένα αριστερό υπόδειγμα μελών με τη μεγαλύτερη πολιτική, προγραμματική και στρατηγική συνοχή.

Όλες οι μεγάλες τομές που ευαγγελιζόμαστε διαγραφή χρέους, εθνικοποιήσεις, έξοδος από την ΟΝΕ, ριζική αναδιανομή ρέουν αβίαστα στην πλειοψηφία των μελών.

Και όμως οι συνιστωσιάρχες μας επιμένουν σε μια ιδιότυπη μορφή «μετώπου» οργανώσεων.

Φτάνουμε στο σημείο να κατεβαίνουν ξεχωριστές λίστες ακόμα και αν οι φορείς τους δεν κατεβάζουν καν τροπολογίες ή κατεβάζουν προσχηματικές τέτοιες ενώ κανονίζουν τα πάντα πίσω από το παραβάν.

Τι εκπροσωπούν τελικά όλες αυτές οι λίστες αν όχι μηχανισμούς ομάδων και προσώπων;

Επειδή οι ευρωπαϊστικές αυταπάτες της πλειοψηφίας στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υφίστανται πλέον στον νέο φορέα, οι συνιστωσιάρχες μας αναβαθμίζουν τις διαφορές στις ειδικές εκδοχές τους σοσιαλισμού που υποστηρίζουν ή σε διαμάχες του παρελθόντος του κομ. Κινήματος.

Κανένα αντικαπιταλιστικό, εναλλακτικό στον νεοφιλελευθερισμό εγχείρημα στον κόσμο δεν οικοδομήθηκε με αυτό τον τρόπο.

Όλα πέρασαν σε ανασυνθετικές αντιλήψεις σε θεωρία και πρακτικές κάτω από το βάρος του ’89, αλλά και της ανάγκης να ξεπεραστεί η πολυδιάσπαση και να αντιμετωπιστεί το ζήτημα του κομματος στον συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο που επιβάλλει η επίθεση.

Αντιμετωπίζουμε στην πραγματικότητα μια έκρηξη μικροαστικής, ταυτοτικής πολιτικής από τα οργανωμένα κέντρα του χώρου που ανάγει τον οργανωτικό έλεγχο σε πανάκεια.

Είναι εξαιρετικά νοσηρό ζητήματα όπως το περιεχόμενο του σοσιαλισμού να οδηγούν σε ανατολίτικο παζάρι παραγόντων που αντί να βλέπουν στο βάθος του τούνελ φως αξιόμαχου φορέα, βλέπουν τον ειδικό ρόλο που τους εξασφαλίζει το συνιστωσικό σύστημα ακόμα και αν δεν έχουν κερδίσει ανάλογους ρόλους στο κοινωνικό κίνημα.

Η πραγματική πολυτασικότητα είναι αυτή που αντανακλά πιέσεις ταξικές και κοινωνικών στρωμάτων.

Η μεταφυσική αναγωγή των σημερινών ομαδοποιήσεων σε θραύσματα της μαρξιστικολενινιστικής θεωρίας ή μαζικών εμπειριών του παρελθόντος δεν είναι παρά γραφειοκρατικό κόλπο.

Η αριστερή ανασύνθεση σε θεωρία και πρακτικές εφόσον δεν επιλεγεί από τις ηγεσίες της ΛΑΕ πρέπει να αναληφθεί από την ίδια τη βάση της και τους αγωνιστές.

Για τη δημοκρατία των μελών, για έναν μαζικό αντικαπιταλιστικό φορέα ικανό προγραμματικά και οργανωτικό να φέρει σε πέρας την αναγκαία ρήξη με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ