Υπάρχει ανανεωτική Αριστερά στην Ελλάδα, σήμερα;

Υπάρχει ανανεωτική Αριστερά στην Ελλάδα, σήμερα;

του Μανόλη Ντουντουνάκη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Δεν είναι η πρώτη φορά που στην Ελλάδα έχουμε μια αναποτελεσματική κυβέρνηση, όπου κυριαρχούν οι καιροσκόποι και οι μετρ στο επικοινωνιακό παιχνίδι της διαχείρισης της κοινής γνώμης.

Παρά τη συνέχιση ουσιαστικά της πολιτικής υποταγής στις επιταγές των δανειστών, είναι πολύ πιθανό ο βιος αυτής της κυβέρνησης να είναι μακρύς. Οι πολίτες έχουν κουραστεί και απογοητευτεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και παρότι αντιλαμβάνονται την ολοκληρωτική αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης ακόμα και στα απλά καθημερινά προβλήματα, μάλλον θα προτιμήσουν την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας.

Οι επιλογές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι μια κεντροαριστερή απλή διαχείριση της καθημερινότητας, όσο αυτό είναι εφικτό υπό συνθήκες μνημονίου. Ο Τσιπρας αν και καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια να μιμηθεί τον Ανδρέα Παπανδρέου έμενα μου θυμίζει περισσότερο το Κώστα Καραμανλή: άχρωμος, αναποτελεσματικός, και εντελώς ανίκανος να προχωρήσει σε ρήξεις και τομές με αριστερό προφίλ, που τόσο ανάγκη έχει η χώρα.

Ενσωματώθηκε πολύ γρήγορα στο σύστημα και αποτελεί πια αναπόσπαστο μέρος του. Αποτελεί πια τη συντήρηση στην Ελλάδα και προετοιμάζει το δρόμο είτε για μια χωρίς όρια θατσερικη κυβέρνηση είτε για μια εξευγενισμένη μορφή της ακροδεξιάς.

Νομίζω αυτό που περιγράφει καλυτέρα σήμερα την Ελλάδα είναι η αντίφαση ότι ενώ σε μια χώρα με μεγάλο χρέος θα έπρεπε να εργάζονται όλοι για να μειωθεί το χρέος εμείς έχουμε το 1/3 ανέργους, το 1/3 συνταξιούχους και τιμωρούμε σκληρά το υπόλοιπο 1/3 που επιμένει να εργάζεται. Από κάτι τέτοιες περιπτώσεις, άλλωστε, έχει βγει και το «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».

Ανομολόγητος στρατηγικός στόχος της πολιτικής ελίτ της χώρας είναι το 2025 να εργάζονται σχεδόν όλοι αλλά με μισθούς  Βουλγαρίας.

Για πολλούς από εμάς που ανήκαμε στο πρόσφατο παρελθόν στο ΣΥΡΙΖΑ, πριν τη μνημονιακή του μετάλλαξη, ζητούμενο παραμένει η πολιτική έκφραση της ανανεωτικής αριστεράς με ένα νέο πολιτικό σχηματισμό που να δίνει την αριστερή ματιά τόσο στα καθημερινά προβλήματα σε επίπεδο γειτονιάς, χώρους δουλειάς, όσο και στο μακροπρόθεσμο προγραμματισμό της χώρας.

Απαιτείται να αναδυθούν, να προωθηθούν και να συντονιστούν οι διεκδικήσεις και η ενεργός δράση των πολλών πολιτών που θίγονται από τις μνημονιακες πολιτικές. Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί ο συνδετικός κρίκος που να συνενώσει τις δυνάμεις που αποχώρησαν ή απομακρυνθηκαν πολιτικα από το ΣΥΡΙΖΑ, καθως και άλλες δυναμεις της αριστερας, σε ένα νέο πολιτικό μηχανισμό.

Η πιο αξιόλογη προσπάθεια, ήταν αυτή της Λαϊκής Ενότητας. Δυστυχώς όμως σωρεία λανθασμένων στρατηγικών επιλογών, πριν τις τελευταίες εκλογές,  είχαν σαν αποτέλεσμα τη μη είσοδο της στη Βουλή. Κυρίες αιτίες η επιμονή στην πρωτοκαθεδρία του Αριστερού Ρεύματος, η προχειρη σύνθεση των ψηφοδελτίων και η επιβολή προσώπων από τα κεντρικά, η κακη προεκλογική παρουσία τόσο του κ. Λαφαζανη όσο και των υπολοίπων, ο ξύλινος πολιτικός λόγος, η μεταφορά ιεραρχιών από το ΣΥΡΙΖΑ κλπ.

Μετά τις εκλογές τα πράγματα χειροτέρευσαν επικίνδυνα με παντελή έλλειψη αυτοκριτικής, καμιά διορθωτική πορεία, εσωστρέφεια κλπ.  Από την άλλη αρχηγικές προσπάθειες όπως αυτές της Κωνσταντόπουλου λίγη σχέση φαίνεται να έχουν με την Αριστερά και απλά αποτελούν προσπάθειες προβολής στη μετά Τσιπρα εποχή.

Παρόλο όμως τις αποτυχημένες προσπάθειες είναι ανάγκη στην Ελλάδα του μνημονίου περισσότερο από ποτέ να σχηματιστεί και να ακουστεί η πρόταση της ανανεωτικής αριστεράς για την Ελλάδα του αύριο και το τρόπο εξόδου της χώρας από τη κρίση.

Δηλαδή πέρα από τα κομβικής σημασίας ζήτηματα του νομίσματος και της συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για τα οποία πρέπει να ξανανοίξει ο διάλογος, είναι αναγκαίο να αναδεικνύεται η αριστερή πρόταση σε κάθε μετερίζι, σε κάθε καθημερινή επιλογή αλλά και σε κομβικής σημασίας ζητήματα.

Είναι φανερό ότι ύστερα από την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ  υπάρχει ένα πολιτικό κενό μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ που μπορεί να καλυφτεί κύρια από δυνάμεις του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς και να διεκδικήσει στις επόμενες εκλογές ένα ποσοστό γύρω στο 10%.

Δεν θα διεκδικεί τη συμμετοχή του στην αυριανή κυβέρνηση, ούτε θα διεκδικεί να γίνει η αριστερή «πατερίτσα» του ΣΥΡΙΖΑ αλλά θα αρθρώνει διακριτό πολιτικό λόγο, με αυτοδύναμη παρουσία σε χώρους δουλειάς, τοπική αυτοδιοίκηση, επιμελητήρια κλπ και θα βασίζεται στα κινήματα και στην αυτοργανωση των πολιτών.

Είναι απαραίτητο να συνεχίσει να υπάρχει ανανεωτική αριστερά σήμερα και να μην επιτρέπουμε σε κίβδηλους καιροσκόπους να δρουν στο όνομα της και να τη καπηλεύονται.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ