Είναι καθήκον μας να προχωρήσουμε αποφασιστικά και με τόλμη για να τους...

Είναι καθήκον μας να προχωρήσουμε αποφασιστικά και με τόλμη για να τους ανατρέψουμε

του Δημήτρη Σαραφιανού από το 8ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" -24/06/2016

2
0
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η περίοδος που διανύουμε σφραγίζεται από την ταχύτατη επιβολή μνημονιακών μέτρων και τηνπιο βίαιη αναίρεση λαϊκών κατακτήσεων που καμία κυβέρνηση δεν είχε τολμήσει μέχρι σήμερα.

Ωστόσο, οι όποιες αντιδράσεις αφ’ ενός ήταν υποτονικές σε σχέση με την ένταση της αναδιάρθρωσης και αφ’ ετέρου δεν κατόρθωσαν να διαμορφώσουν αναχώματα απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, ούτε να παράξουν μία, έστω  σχετική, αποσταθεροποίηση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Η ίδια η εφαρμογή και η εμπέδωση των μέτρων αλλάζει τον κοινωνικό συσχετισμό δυνάμεων προς το δυσμενέστερο και αναλόγως θα επιδράσει και στον ιδεολογικό και πολιτικό συσχετισμό.

Άλλωστε, όλη την τελευταία εξαετία έχει αποτυπωθεί με ενάργεια το γεγονός ότι η εμβάθυνση των αναδιαρθρωτικών τομών και η επιβολή μέτρων που πλήττουν βίαια τα λαϊκά στρώματα, δεν οδηγεί γραμμικά στη συγκρότηση αντιστάσεων, ή στη βελτίωση του συσχετισμού δύναμης.

Σήμερα για τη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου απαιτούνται ταυτόχρονα μια διαδικασία επεξεργασίας και προβολής σε πολιτικό επίπεδο μιας εναλλακτικής προγραμματικής κατεύθυνσης (του μεταβατικού προγράμματος) με μία συνολικότερη διαδικασία εμπλοκής των μαζών σε πολικοϊδεολογικές πρακτικές αμφισβήτησης της κοινωνικής εξουσίας του κεφαλαίου μέσα στους επιμέρους κοινωνικούς χώρους (και ιδιαίτερα στους χώρους εργασίας) και ανατροπές του συσχετισμού στο επίπεδο συγκρότησης των κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή μέσα στους κοινωνικούς χώρους.

Αυτές οι διαδικασίες οφείλουν να αλληλοτροφοδοτούνται, να μπολιάζουν η μια την άλλη διαφορετικά ούτε η προγραμματική κατεύθυνση θα αποκτήσει ανατρεπτική δύναμη, ούτε κινητοποιήσεις θα αναπτυχθούν ή κι αν αναπτυχθούν δεν θα κατορθώσουν να επιβάλλουν νίκες και θα οδηγούν σε απογοήτευση και αποστράτευση.

Το γεγονός επίσης ότι οι βίαιες αυτές μεταβολές γίνονται από μια κυβέρνηση που σκυλεύει το όνομα της αριστεράς ενισχύει τον κίνδυνο να εκφρασθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια προς τα δεξιά (ή και τα ακροδεξιά).

Έτσι, παρά τις εκτιμήσεις περί του αντιθέτου, το γεγονός ότι η κυβέρνηση πέρασε όλους τους κάβους των αναδιαρθρωτικών μέτρων χωρίς κλυδωνισμούς, είναι δείκτης ότι δε θα πρέπει να αναμένονται άμεσα πολιτικές εξελίξεις στο κοινοβουλευτικό και κυβερνητικό επίπεδο.

Η επιβολή των μέτρων του μνημονίου χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις την σταθεροποιεί προσωρινά στο πολιτικό κέντρο των εξελίξεων, απ’ όπου δύναται να διαχειρισθεί τους μηχανισμούς της εξουσίας προς όφελός της.

Η ορθή συνεπώς πολιτική κατεύθυνση είναι ο στόχος της διαμόρφωσης μιας μαζικής κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης, της συμβολής στη συγκρότηση κοινωνικών αντιστάσεων, της διαμόρφωσης οργανικών σχέσεων με τις μάζες.

Ταυτόχρονα, απαιτείται η συγκρότηση και η μαζική αναφορά μίας εναλλακτικής διεξοδου από την κρίση προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.

Έτσι, είναι κρίσιμη για την αριστερά και το κίνημα η συγκρότηση ενός πλατιού κοινωνικού και πολιτικού μετώπου φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση πάνω στους άξονες του μεταβατικού προγράμματος: κατάργηση των μνημονίων, της λιτότητας και της επιτροπείας, στάση πληρωμών-διαγραφή του χρέους, εθνικοποιήσεις και παραγωγικός μετασχηματισμός, εξόδος από την ΟΝΕ –σύγκρουση με την ΕΕ.

Σε ένα τέτοιο μέτωπο μπορούν και πρέπει να ενταχθούν πλατιές κοινωνικές δυνάμεις (οι εργαζόμενες τάξεις, η νεολαία, οι άνεργοι, τα πληττόμενα μικροαστικά στρώματα), και όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις της αριστεράς.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, η ίδια η συγκρότηση της ΛΑΕ και η ιδρυτική της Συνδιάσκεψη αποτελεί μια σημαντική στιγμή της ταξικής συγκυρίας στην Ελλάδα, καθώς για πρώτη φορά μετά την επιβολή των μνημονίων δημιουργείται ένας πολιτικός πόλος που εκφράζει με καθαρότητα αυτή την ανάγκη.

Μέχρι τη συγκρότηση της ΛΑΕ δεν υπήρχε τέτοιος πόλος.

Από τη μία ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτείτο στη βάση μιας λογικής ενός θολού αντινεοφιλελεύθερου μετώπου που μιλούσε μεν για κατάργηση της λιτότητας και των μνημονίων, αλλά δεν τολμούσε να ακουμπήσει τον κόμβο της ταξικής πάλης (την έξοδο από το ευρώ).

Από την άλλη πλευρά, το ΚΚΕ αρνείτο κάθε έννοια μετώπου και μεταβατικού προγράμματος και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αδυνατούσε λόγω εσωτερικών διαμαχών να απαντήσει αν το μεταβατικό πρόγραμμα θα εφαρμοσθεί μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση και αντιστοίχως αδυνατούσε να προτείνει τη συγκρότηση μετώπου χωρίς την προμετωπίδα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Με άλλα λόγια, αν δεν υπήρχε η ΛΑΕ έπρεπε να την δημιουργήσουμε.

Η ΛΑΕ είναι σήμερα ο μόνος πολιτικός φορέας στην αριστερά που μπορεί να αποτελέσει τη μαγιά για τη μαζικοποίηση και την ηγεμονία μίας τέτοιας πολιτικής στρατηγικής. Έτσι, αποτελεί κεντρικό πολιτικό καθήκον η σταθεροποίηση και η μαζικοποίησή της.

Το θέμα είναι ότι η καθυστέρηση να δημιουργηθεί ένα τέτοιος πολιτικός φορέας από το 2010 καθιστά πιο δύσβατα σήμερα τα μονοπάτια που έχει να ακολουθήσει.

Κομβικά θα λέγαμε ότι τα καθήκοντα της ΛΑΕ  είναι να συνδυάσει αφενός μεν  τη συστηματική προσπάθεια συγκρότησης αυτού του ενιαίου μετώπου που δεν εξαντλείται φυσικά στις δυνάμεις της ΛΑΕ ή/και στις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς και πρέπει να προσπαθήσουμε να το χτίσουμε από τα πάνω και από τα κάτω με πλατιές λαϊκές επιτροπές ενάντια στα μνημόνια και την ευρωζώνη, αφετέρου δε τη συστηματική προσπάθεια συγκρότησης ενός πλατιού μπλοκ κινηματικής αντιπολίτευσης που θα αντιπαρατεθεί α) στην επιβολή των νεων αντεργατικών μέτρων για απελευθέρωση των απολύσεων κλπ, β) στις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, γ) στην υπεράσπιση βασικών λαϊκών αναγκών: κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη-κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα και νερό, δ) στο να αποτρέψουμε να εφαρμοσθεί η κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης

Περαιτέρω μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του κεφαλαίου και της μνημονιακής πολιτικής στη χώρα μας είναι η διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος και η αποδιάρθρωση των νεολαιίστικων αντιστάσεων.

Ο βαθμός συνδικαλιστικής εκπροσώπησης έχει φτάσει σε μονοψήφια επίπεδα, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει φτάσει σε έσχατα όρια ηθικής παρακμής (όπως έδειξε το συνέδριο της ΓΣΕΕ και η στάση της στους αγώνες για το ασφαλιστικό), ενώ η νεολαία πλήττεται από την ακύρωση κάθε εργασιακής προοπτικής ,τη μαζική μετανάστευση, την εξατομίκευση και τον κατακερματισμό.

Είναι αναγκαίο συνεπώς να συμβάλλουμε στη ριζοσπαστική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος α) με το άνοιγμα των σωματείων σε κάθε εργαζόμενο που απασχολείται στην οικεία επιχείρηση ή κλάδο ανεξάρτητα από τη μορφή της απασχόλησής τους, τα ετη απασχόλησης ή την χώρα καταγωγή τους, β) τη δημιουργία σωματείων εκεί που δεν υπάρχουν με λογική συσπείρωσης του συνόλου των εργαζομένων και όχι με όρους ιδεολογικοπολιτικής καθαρότητας, γ) τη δημιουργία ενός πλατιού κέντρου αγώνα σωματείων και ομοσπονδιών που θα αντιπαρατεθεί στην αδράνεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, δ) την έκφραση της ταξικής αλληλεγγύης απέναντι στους ανέργους κάθε επιχείρησης και κλάδου και τη δημιουργία αυτοτελών μορφών οργάνωσης των ανέργων για να διεκδικήσουν την ακύρωση των κοινωνικών παροχών.

Αντίστοιχα στο χώρο της νεολαίας απαιτείται α) η ανάπτυξη μετώπων σε κάθε σχολή και σχολείο ενάντια στις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, την ακύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων, την ακύρωση κοινωνικών παροχών που πετάνε εκτός εκπαίδευσης τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, β) η άμεση συγκρότηση πρωτοβουλιών νεων εργαζομένων ανά γειτονιά ως πρώτο μέτρο για να αντιπαλέψουν την μαύρη και επισφαλή εργασία, καθώς και τον κατακερμαιτσμό των εργαζομένων σε παλιούς και νέους και που ταυτόχρονα θα οργανώνουν τη διεκδίκηση της συνδικαλιστικής τους εκπροσώπησης από τα σωματεία του αντίστοιχου κλάδου, γ)  η συσπείρωση όλων των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς σε ένα ενιαίο σχήμα ανά σχολή.

Είναι επίσης απολύτως αναγκαία η ρήξη με τον μνημονιακό και κυβερνητικό συνδικαλισμό με όποιους μηχανισμούς κι αν εκφράζεται.

Η ΛΑΕ για να μπορέσει να απευθυνθεί με αξιοπιστία στον κόσμο που στις τελευταίες εκλογές ή και μετά από αυτές διατήρησε αυταπάτες για το ΣΥΡΙΖΑ, με τόλμη προχωρά στην ρήξη με τους μηχανισμούς του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε επίπεδο, συνδικαλιστικό ή αυτοδιοικητικό και θα καταβάλλει κάθε προσπάθεια για τη δημιουργία ενιαιομετωπικών αντιμνημονιακών αντικυβερνητικών παρατάξεων σε κάθε σωματείο, ομοσπονδία, σύλλογο, δήμο και περιφέρεια.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ