brigada.gr – «Για την ανατροπή του ιστορικού ρου»

brigada.gr – «Για την ανατροπή του ιστορικού ρου»

της BRIGADA.GR - συλλογικό από το 8ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" -24/06/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη της ΛΑΕ έρχεται να διεξαχθεί σχεδόν ένα χρόνο από το Δημοψήφισμα.

Έναν χρόνο μέσα στον οποίο υπεγράφη τρίτο μνημόνιο (ίσως και τέταρτο;), επανήλθε το «Δόγμα του Σοκ» με απανωτές επιθέσεις στα εργασιακά, ασφαλιστικό, σε κεκτημένα του κινήματος, έναν χρόνο όπου φαίνεται να επιβεβαιώνονται εκείνοι οι αναλυτές που χαρακτηρίζουν την κρίση ως «υπαρξιακή» κι όχι «κυκλική»∙ ως μία κρίση δηλαδή μέσω της οποίας ο καπιταλισμός ή θα αλλάξει επίπεδο και θα συνεχίσει να υπάρχει με ακραία καταστροφικές επιπτώσεις στο φυσικό, χωροταξικό, ανθρωπογενές και πολιτισμικό περιβάλλον ή θα οδηγηθεί στο τέλος του -σημείο επιστροφής δεν υπάρχει.

Σε αντίστοιχου μεγέθους λαϊκή προδοσία, όπως αυτή που συνέβη με την παραχάραξη του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου (με όσα αυτά συνεπάγονται), η ιστορία έχει δείξει ότι η Αριστερά δεν κατάφερε να βγει μπροστά με νέα προτάγματα και νέο στρατηγικό σχέδιο ανατροπής του κατεστημένου, αλλά είτε «παθητικά» είτε «ενεργητικά» ενσωμάτωσε την ήττα με αποτέλεσμα την οπισθοχώρηση της υπόθεσης της ανατροπής για δεκαετίες.

Ως συντακτική ομάδα της Brigada.gr, αποφασίσαμε να συμβάλουμε στον διάλογο που διεξάγεται, καθώς θεωρούμε ότι τόσο η πολιτική όσο και η κοινωνική συγκυρία είναι κρίσιμη και θέλουμε κι από το δικό μας μετερίζι να βοηθήσουμε ώστε να αποφευχθούν ιστορικά λάθη.

Οι κοινωνικές επιπτώσεις του τελευταίου χρόνου (κι όχι μόνο) είναι εμφανείς αν δει κανείς την κατάσταση της ελληνικής νεολαίας.

Τα τελευταία χρόνια, φάνηκε να υπάρχει μια κινηματική ανάκαμψη με αποκορύφωμα τη συμμετοχή στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη, όπου οι νέοι και νέες αυτού του τόπου είχαν πρωτοφανή συμμετοχή που αποτυπώθηκε όχι μόνο με τη μορφή ανάθεσης στις κάλπες, αλλά και στους κοινωνικούς χώρους, στους δρόμους, στις γειτονιές.

Παρά την ενθουσιώδη συμμετοχή τους, όμως, την επόμενη της 5ης Ιούλη, φάνηκε σα να αποδέχθηκαν πολύ γρήγορα την ήττα, με μεγάλο μάλιστα κομμάτι τους να επιλέγει ως μέσο διαμαρτυρίας την αποχή από τις εκλογές που ακολούθησαν.

Μπορούν να βγούν πολλά συμπεράσματα από την παραπάνω συμπεριφορά, δύο, όμως, είναι τα σημαντικότερα:

α) παρ’ ότι η νεολαία δεν φαίνεται να έχει ξεκάθαρη ταξική συνείδηση, και παρ’ ότι τα ποσοστά της ενεργητικής πολιτικοποίησης αν δεν έχουν μειωθεί, στην καλύτερη περίπτωση παραμένουν στάσιμα, έχει αυξηθεί πολύ μία νέα μορφή πολιτικοποίησης ή -καλύτερα- ο βαθμός πολιτικής συνείδησης.

Ο νέος και η νέα σήμερα ξέρουν ακριβώς τι συμβαίνει, δεν αρκούνται σε θολές απαντήσεις και δε μπορεί να τους κοροϊδέψει κανείς.

β) οι νέοι και νέες έχοντας μπροστά τους ένα μέλλον κατεστραμμένο βρίσκονται σε μία αντίφαση: από τη μία υπάρχει ένα αυξανόμενο ρεύμα εκφρασμένου ευρωσκεπτικισμού, από την άλλη, όσο δεν υπάρχει μία πειστική εναλλακτική πρόταση παραγωγικής ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού, νιώθουν ότι το μέλλον τους είναι δεσμευμένο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη (π.χ. μέσω των χρηματοδοτούμενων προγραμμάτων που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τους όρους για το εργασιακό τους μέλλον).

Έρχεται, λοιπόν, κανείς να αναρωτηθεί, ποιος είναι ή θα πρέπει να είναι ο ρόλος ενός μετώπου όπως η Λαϊκή Ενότητα σ’αυτή τη συγκυρία.

Με άλλα λόγια, τι ερωτήματα θα πρέπει να απαντήσει η Λαϊκή Ενότητα μέσω της Ιδρυτικής της Συνδιάσκεψης και με ποιο στρατηγικό στόχο θα πρέπει να συγκροτηθεί προκειμένου να είναι μία δύναμη κοινωνικά χρήσιμη στην υπόθεση της ανατροπής;

Όπως αναφέραμε και παραπάνω, βρισκόμαστε σε μία κρίσιμη συγκυρία.

Σ’ αυτήν τη συγκυρία, η Λαϊκή Ενότητα στο σύνολό της, είτε αυτό αφορά ανένταχτα μέλη, είτε συνιστώσες οργανώσεις, ή θα αποδεχuεί και θα προσπαθήσει να επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο ή δεν θα έχει νόημα να υπάρχει.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η Λαϊκή Ενότητα δεν μπορεί να είναι απλά η δύναμη – ή το άθροισμα των δυνάμεων- που «τα λέγανε».

Δεν μπορεί να είναι μία δύναμη αυτοαναφορική που θα αναλώνεται σε ζητήματα εσωτερικών συσχετισμών ή διεκδίκησης ταυτοτικής επιβεβαίωσης.

Δεν μπορεί να είναι μια δύναμη «αριστερού ελιτισμού» που θα απευθύνεται μόνο σε όσους/ες θεωρούνται «γνήσια» εργατική τάξη (όπως κι αν την ορίζει πλέον ο κάθε χώρος της αριστεράς στις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες).

Για ν’ αποτελέσει η Λαϊκή Ενότητα την αναγκαία δύναμη ανατροπής, θα πρέπει να γίνει ο φορέας αυτός που θα ξαναχτίσει τις δομές αντίστασης και αλληλεγγύης στις γειτονιές, που μέσω της δράσης για άμεσα καθημερινά προβλήματα που δημιουργούνται από τη μνημονιακή πολιτική κι όχι απλά καμπάνιες κεντρικής πολιτικής ατζέντας, θα βοηθήσει την κοινωνία να βγεί από την κατάθλιψη, που θα έρθει σε επαφή με τις παραγωγικές δυνάμεις και θα φτιάξει ένα πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού, από τον λαό για τον λαό.

Ο φορέας που θα κάνει θαρραλέες κινήσεις στην ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού και φοιτητικού κινήματος, με εναρκτήριο βήμα την ενότητα της Αριστεράς.

Με άλλα λόγια, η συγκυρία εχει ανάγκη από μία δύναμη που θα «ξαναχτίσει» από το μηδέν με στόχο την αλλαγή συνειδήσεων.

Έχουν εκφραστεί μέχρι τώρα αρκετά επίδικα για τη Συνδιάσκεψη της Λαϊκής Ενότητας που έχουν χτίσει με τη σειρά τους διάφορα δίπολα.

Για εμάς, αν υπάρχει ένα δίπολο –ως προς τον στόχο- που πρέπει να απαντηθεί από τη Συνδιάσκεψη είναι το εξής: αυτοαναφορικότητα και «ταξική καθαρότητα» ή αλλαγή συνειδήσεων και κοινωνικός μετασχηματισμός;

Εμείς, λέμε το δεύτερο.

Γιατί μόνο έτσι, μπορεί η Λαϊκή Ενότητα να υπερβεί τα συστατικά της στοιχεία και ως όλον να βγάλει ένα στρατηγικό σχέδιο που θα απεγκλωβίσει την Αριστερά και την κοινωνία από το τέλμα και… θα ανατρέψει τον ιστορικό ρου.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ