Φοιτητικό κίνημα: ευεργετικό και προβληματικό ταυτόχρονα

Φοιτητικό κίνημα: ευεργετικό και προβληματικό ταυτόχρονα

του Γιάννη Μιχάλαρου από το 6ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" - 27/05/2016

2
0
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Στις 18 Μαΐου πραγματοποιήθηκαν οι φοιτητικές εκλογές σε όλα τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Σε μία περίοδο που εντείνεται ακόμα περισσότερο η κρίση και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αναιρώντας τις
δεσμεύσεις της, δείχνει αδιάλλακτη, ψηφίζοντας ακόμα πιο υφεσιακά μέτρα και ξεπουλώντας τα εργατικά συμφέροντα, τα αποτελέσματα των εκλογών έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η ΔΑΠ ΝΔΦΚ, αντιμετωπίζοντας σημαντικά εσωτερικά προβλήματα (πολλές παρατάξεις κατέβηκαν με την ονομασία ΟΝΝΕΔ, διαμαρτυρόμενες για τις πρόσφατες εξελίξεις στο συνέδριο της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας), συγκέντρωσε χαμηλότερα ποσοστά, η παράταξη του ΚΚΕ, ΠΚΣ, παρέμεινε σταθερή στα ποσοστά της, ενώ η συμμαχία ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ συγκέντρωσε περίπου το 18% των ψηφοφόρων,συσπειρώνοντας ακόμα περισσότερο τους αγωνιστές της επαναστατικής αριστεράς και αγκαλιάζοντας τους απογοητευμένους που ταυτίστηκαν το προηγούμενο διάστημα, μέχρι και πριν το δημοψήφισμα, με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν τόσο η νέα κυβερνητική παράταξη, Bloco, καθώς δεν ξεπέρασε το 1%, όσο η ΠΑΣΠ που συνέχισε την πτώση και ολοκλήρωσε 4η στην κατάταξη.

Τα ποσοστά δεν μπορούν να αναφερθούν λεπτομερώς, παρά μόνο σε γενικές γραμμές, καθώς η κάθε παράταξη έχει συγκεντρώσει και παρουσιάζει διαφορετικά αποτελέσματα, με μικρή διαφορά μεταξύ τους.

Οι εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλά αλλάζουν κάποια πράγματα στον κόσμο.

Δεν φέρνουν τον κομμουνισμό αλλά επηρεάζουν τους συσχετισμούς και μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά βήματα προς την αταξική κοινωνία, με την προϋπόθεση να υπάρξει η απαραίτητη πολιτική επένδυση στα αποτελέσματα τους.

Έχοντας αυτή την πολιτική σκοπιά και την εμπειρία στις φοιτητικές εκλογές , θα σχολιάσω την κατάσταση που επικρατεί στο φοιτητικό κίνημα.

Φοιτητικό κίνημα

Είναι αδιαμφησβήτητη η αξία του και η σημασία, στους αγώνες που πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν, έχοντας ως σημαία, φυσικά, την εξέγερση του ’73.

Οι φοιτητές, λόγω των νεολαιίστικων χαρακτηριστικών τους και την αγωνιστική, παγκόσμια παρακαταθήκη τους, έχουν λειτουργήσει πολλές φορές στο παρελθόν ως πρωτοπορία, καθοδηγώντας άλλες κοινωνικές ομάδες και κερδίζοντας πολλούς αγώνες.

Η πολιτικοποίηση στα ελληνικά πανεπιστήμια, ακόμα και αν η Νέα Δημοκρατία κόβει πρώτη το νήμα των εκλογών, είναι αξιοθαύμαστη.

Αρκεί μόνο μία σπίθα για να ανάψει πυρκαγιά και να γεμίσουν οι σχολές με αγωνιστικό παλμό.

Οι αφίσες που γεμίζουν τους τοίχους των σχολών, οι έντονες και γραφικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των παρατάξεων, οι φωνές στις γενικές συνελεύσεις και άλλα πολλά που ενοχλούν την πλειοψηφία των φοιτητών και αποτελούν τα βασικά επιχειρήματα αυτών που δεν θέλουν την πολιτικοποίηση στην ανώτατη, τριτοβάθμια εκπαίδευση, είναι κομμάτι των οδοφραγμάτων απέναντι στους εκμεταλλευτές και στους εκπροσώπους τους.

Όταν η επαναστατική αριστερά έχει την ηγεμονία, τα προνόμια που έχουν οι φτωχοί φοιτητές είναι πολλά.

Συγκρίνοντας την κατάσταση στο Πολυτεχνείο (δωρεάν σίτιση για όλους, εστίες κ.λπ.) και την κατάσταση που επικρατεί στο Πανεπιστήμιο Πειραιά (σίτιση με αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια, καμία εστία, παρέμβαση του κεφαλαίου στις έρευνες κ.λπ) επιβεβαιώνεται αυτή η συνθήκη.

Αλλά ακόμα και όταν ο κόσμος του αγώνα έχει ελάχιστη επιρροή, σε κρίσιμες στιγμές, κάνει κουμάντο
αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά τη δύναμη της μειοψηφίας.

Παρόλα αυτά εντοπίζονται πολλά λάθη και ανεπάρκειες.

Το επιχείρημα «πείθουμε τους φοιτητές με την ανάλυση και τα επιχειρήματά μας» και όχι με αγώνες και
εφαρμογή των ιδεών μας, εκτός, από το ότι αναιρεί την αναγκαιότητα των αγώνων και ισχυροποιεί την άποψη πως η αστική δημοκρατία είναι η απόλυτη δημοκρατία, αποτελεί κυρίαρχο άλλοθι για να μην ασχολούνται οι αριστερές δυνάμεις με τα κεντροπολιτικά ζητήματα και παράλληλα να καθησυχάζονται με τα minimum.

Όταν ο πήχης παραμένει χαμηλός και οι αγωνιστές αρκούνται σε παρεμβάσεις μοιράσματος κειμένων και ψηφοθηρίας, μία μέρα πριν τις εκλογές, δυναμώνει αυτόματα την απολιτικοποίηση και την επίθεση του αστικού μπλοκ.

Η αδυναμία μας γίνεται εμφανής και δίνει την ευκαιρία στον καπιταλισμό να εφαρμόζει το δικό του, κανιβαλιστικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση.

Η κουλτούρα με τις μπύρες, τους καφέδες και την ανάπτυξη πολιτικών σχέσεων μέσω των δημόσιων,
ισχυροποιεί τα προβλήματα.

Πολλές αριστερές δυνάμεις επιλέγουν να σχηματίζουν δεσμά με φοιτητές μέσω αυτών που κατακρίνουν.

Μέσω της διασκέδασης και υποχρεώνοντας μεγάλα τμήματα των φοιτητών, είτε να απογοητεύονται και να «ρίχνουν μαύρη πέτρα» στους αγώνες είτε να αναλώνονται σε μία δήθεν πολιτικοποίηση γεμάτη parties.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει και το αναρχικό κίνημα που μετά την εξέγερση του 2008, κατοχυρώθηκε η παρουσία του στους φοιτητικούς χώρους.

Έχοντας ως λάβαρο μία αντίστοιχη, χομπίστικη κουλτούρα και έναν εσωστρεφή χαρακτήρα, συναινεί στην ανεπάρκεια του φοιτητικού κινήματος.

Η βία βρίσκεται στην καθημερινότητά μας.

Ο κόσμος αλλάζει με αυτή. Όποιος αυτοαποκαλείται «κομμουνιστής» ή «αναρχικός», την έχει στο οπλοστάσιο του.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή φετιχοποιείται και δεν έχει πολιτικά χαρακτηριστικά.

Και δυστυχώς αυτό συμβαίνει συχνά από τη μεριά του.

Η επιλογή κάποιων συγκεκριμένων κομματιών της αναρχίας, να διατηρεί την παράδοση ακύρωσης φοιτητικών εκλογών μέσω καταδρομών, οπισθοδρομεί το κίνημα και δημιουργεί αυταπάτες για το που βρίσκεται ο πραγματικός εχθρός.

Πόσο μάλλον όταν δίνουν προτεραιότητα σε πραγματικά ριζοσπαστικά κομμάτια, όπως και συνέβη φέτος στη Νομική έχοντας ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό ΕΑΑΚίτη.

Οι φοιτητές πρωταγωνιστές στο πολιτικό υποκείμενο

Κλείνοντας, το φοιτητικό κίνημα είναι τόσο προβληματικό, όσο και ευεργετικό.

Πολύ πιθανόν αυτή η αντίθεση να οφείλεται στον αυθορμητισμό που το διακατέχει.

Συνηθίζουμε την αντιπολίτευση, τη διαμαρτυρία και την ηττοπάθεια.

Ξεχνάμε τα εργαλεία και την παρακαταθήκη μας.

Το φως στον ορίζοντα θα φανεί όταν αυτό αλλάξει.

Επιβάλλεται ένα σοβαρό πολιτικό υποκείμενο, το οποίο θα κατευθύνει όλη αυτή τη δύναμη και να τη μετατρέψει σε πολιτική, εστιάζοντας στη λήψη των ηνίων της κοινωνίας.

Εστιάζοντας στην εξουσία.

Οι φοιτητές μπορούν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ