brigada.gr – «Γιατί να μην κάνουμε Πρωθυπουργό ένα…καρτούν;»

brigada.gr – «Γιατί να μην κάνουμε Πρωθυπουργό ένα…καρτούν;»

του Παντελή Τσομπανέλλη από το 9ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" - 08/07/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Στην βρετανική σειρά Black Mirror παρουσιάζεται ένα πιθανό μέλλον, όχι με κέντρο την τεχνολογική εξέλιξη, αλλά κυρίως ως προς την σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους αλλά και ως προς τα ΜΜΕ και την πολιτική.

Κεντρικός χαρακτήρας ενός επεισοδίου είναι ο Waldo, ένα καρτούν που από καυστικός σχολιαστής μίας πολιτικής εκπομπής αποφασίζεται τελικά να κατέβει ως υποψήφιος σε μία περιφέρεια της Βρετανίας.

Όταν ο αντιπολιτικός υποψήφιος αποκτά μεγάλη απήχηση ανάμεσα στους νέους και τους απογοητευμένους με τα μεγάλα πολιτικά κόμματα, τότε κινεί το ενδιαφέρον της «Υπηρεσίας» η οποία μετατρέπει τον χαρακτήρα, παρά την πρόθεση του δημιουργού του, σε μηχανή επικράτησης σε εκλογικές αναμετρήσεις σε όλο τον κόσμο.

Τελικά, αφού τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα δεν μπορούν να κάνουν αρεστή την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα της «Υπηρεσίας», αυτά παραμερίζονται για χάρη του Waldo.

Όλα αυτά βέβαια ξεκίνησαν ακομμάτιστα, ανεξάρτητα, ενάντια στα κόμματα χωρίς διακρίσεις και γενικά με μία συνθηματολογία που ακούστηκε και στην Ελλάδα τις μέρες που οι «Παραιτηθείτε» βγήκαν, με όχι πολύ μεγάλη επιτυχία, στον δρόμο.

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι το κάλεσμα βρήκε υποστηρικτές και σε ανθρώπους πραγματικά αγανακτισμένους με την υπάρχουσα πολιτική, αυτό που τελικά έβγαινε σαν αίτημα -η θέληση δηλαδή να κυριαρχεί η «αγορά» στα πάντα- δεν είναι τίποτα άλλο από τη συνέχιση των Μνημονίων.

Δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση εδώ, μπορείτε απλά να ρωτήσετε έναν εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα πώς αισθανόταν να τον πατάει κάτω το αφεντικό, το 2008 και πώς σήμερα.

Στον πυρήνα της μνημονιακής πολιτικής υπάρχει η πρόθεση της απόλυτης κυριαρχίας των μεγάλων επιχειρήσεων πάνω σε εργαζόμενους, μικρομαγαζάτορες αλλά και πάνω στην ίδια την πολιτική, και αυτό ζητάει στην πραγματικότητα και η κίνηση «Παραιτηθείτε».

Αυτό εφάρμοσε ή θέλει να εφαρμόσει και το πολιτικό προσωπικό που συσπειρώθηκε γύρω από την κίνηση μήπως και μπορέσει να αναστηθεί μέσα από αυτή την «ακομμάτιστη» κίνηση.

Το τραγικό είναι ότι και οι υποτιθέμενοι αντίπαλοι στην Κυβέρνηση την ίδια πολιτική εφαρμόζουν, άρα η όλη φασαρία φαίνεται κενή νοήματος και απλά μια προσπάθεια εναλλαγής προσώπων αλλά όχι και πολιτικής.

Άλλωστε ακόμα και ο Waldo όταν κλήθηκε να παίξει τον αναβαθμισμένο ρόλο της παγκόσμιας πολιτικής φιγούρας έπρεπε να αλλάξει διαχειριστή, να αποκτήσει επιτελείο και πιο αναλυτική πολιτική πλατφόρμα.

Αν όμως τα μεγάλα πολιτικά κόμματα είναι απωθητικά και οι αντιπολιτικές κινήσεις οδηγούν στα ίδια αποτελέσματα υπάρχει στην πραγματικότητα καμμία ελπίδα;

Σε κάποιο σημείο, η υποψήφια των Εργατικών επιτίθεται στον χειριστή του cartoon λέγοντάς του ότι αν τουλάχιστον έκανε κάποιου είδους επανάσταση, θα τον σεβόταν, αλλά αυτός το μόνο που κάνει είναι να βρίζει και να κάνει φτηνά αστεία.

Ψάχνοντας σε ένα λεξικό για την ερμηνεία της λέξης «επανάσταση», θα βρει ότι είναι το σύνολο των ιστορικών γεγονότων που συμβαίνουν σε μία οργανωμένη κοινωνία, κυρίως κράτος, όταν ένα τμήμα της, μικρό ή μεγάλο, εξεγείρεται με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας και την πραγματοποίηση ριζικών αλλαγών (πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτιστικών (κτλ).

Δεν είναι πολύ μακριά από αυτό που χρειαζόμαστε σε μία χώρα που έχει δημιουργηθεί η αίσθηση πως όποιον και αν ψηφίζουμε το αποτέλεσμα είναι το Μνημόνιο.

Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι η αποχή δεν είναι λύση αλλά παθητική αποδοχή της πραγματικότητας.

Συμμετοχή στην αλλαγή

Οι τελευταίες εκλογές -της πολύ μεγάλης αποχής- αποδεικνύουν στην πράξη αυτόν τον ισχυρισμό, αφού δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι επηρεάστηκε με κάποιο τρόπο το κυβερνητικό πρόγραμμα, ή ότι όποιος απείχε δεν υφίσταται τις συνέπειές του.

Η συμμετοχή όμως δεν έχει να κάνει μόνο με τις εκλογές αλλά με τη συνολική παρουσία σε κινήματα τα οποία δεν θα προσπαθούν να φέρουν κάποιον άλλο αλλά κάτι άλλο.

Θα πει κάποιος ότι αυτό είναι ένα πολύ αισιόδοξο ευχολόγιο σε ένα πολύ αρνητικό διεθνές περιβάλλον, αν κοιτάξουμε όμως προσεκτικά τις διεθνείς εξελίξεις με πολλούς οικονομικούς αναλυτές να μιλάνε για ένα δεύτερο γύρο βαθέματος της κρίσης, ένα μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας να ασπάζεται έναν πιο ριζοσπαστικό λόγο και την ΕΕ να προσπαθεί να επιβιώσει μετά την ψήφιση του BREXIT, ο αντίπαλος δεν φαίνεται καθόλου κραταιός και ενιαίος.

Οι αλλαγές που θα προκύψουν θα είναι ούτως η άλλως επαναστατικές, το ζητούμενο είναι η κατεύθυνση και αυτό δεν είναι υπόθεση ενός, ανθρώπου ή καρτούν, νέου, ωραίου και φέρελπι.
Αυτό είναι υπόθεση όλων μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ