brigada.gr – «Διεκδικώντας μία θέση στον ήλιο»

brigada.gr – «Διεκδικώντας μία θέση στον ήλιο»

της Μαρίζας Θεοτοκάτου από το 5ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" - 13/05/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Βρισκόμαστε λίγες μέρες μετά την ψήφιση από τη Βουλή του νέου Ασφαλιστικού. Δεν αποτελεί προσπάθεια για παρηγόρηση, για την ψυχολογία ή το ηθικό μας, η προτροπή ότι η μάχη αυτή θα πρέπει να συνεχιστεί και κυρίως από όλους εμάς τους νέους και τις νέες.

Όλους αυτούς τους μήνες, όπου το ασφαλιστικό νομοσχέδιο βρισκόταν υπό «διαβούλευση» ή «διαπραγμάτευση» (αυτός ήταν ο περιβόητος «κοινωνικός διάλογος» για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), επιχειρήθηκε πολλές φορές να δοθεί μία απάντηση στο υπαρκτό ερώτημα αρκετών νέων για το αν η ασφαλιστική μεταρρύθμιση μας αφορά.

Το ερώτημα είναι υπαρκτό, καθώς υπαρκτά είναι και τα τεράστια ποσοστά ανεργίας για τους νέους και τις νέες (στο 49,5% σύμφωνα με την Eurostat), τα ποσοστά «μαύρης» εργασίας και απασχόλησης μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ (τα γνωστά voucher που δεν εξασφαλίζουν κανένα εργατικό δικαίωμα, ούτε συντάξιμα ένσημα).

Όλα αυτά καθιστούν το ενδεχόμενο σύνταξης, ένα όνειρο θερινής νυκτός.

Η νέα γενιά στη δίνη του ασφαλιστικού κυκλώνα

Ωστόσο, είναι πλέον γνωστό σε όλους/ες ότι αυτή η μαύρη εικόνα, μετατρέπεται σε πλήρες αδιέξοδο με τις νέες «μεταρρυθμίσεις». Υψηλότερες εισφορές που μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα, αλλά και καθιστούν πλέον ανέφικτο κυρίως για τους νέους επιστήμονες το ενδεχόμενο να ξεκινήσουν το επάγγελμά τους.

Ειδικά για όσους/ες εργάζονται με «μπλοκάκια» -που δεν είναι πάντα αυτοαπασχολούμενοι, αλλά πολλές φορές πρόκειται για κεκαλυμμένη εξαρτημένη εργασία- το εισόδημα που θα «περισσεύει» μετά τις κρατήσεις, θα είναι μικρότερο και από το χαρτζιλίκι που μας έδιναν οι γονείς μας στο σχολείο.

Όλα αυτά σημαίνουν περισσότερη «μαύρη» εργασία, αυξανόμενη μετανάστευση νέων επιστημόνων και τη νέα γενιά να εργάζεται για δεκαετίες με το ενδεχόμενο μίας σύνταξης πείνας σε μεγάλη ηλικία.

Και αυτό είναι μόνη η αρχή ή καλύτερα ακόμα ένα επεισόδιο και σίγουρα όχι το τελευταίο στο μνημονιακό θρίλερ της τελευταίας εξαετίας. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν καταστούν βιώσιμο το συνταξιοδοτικό σύστημα και άρα θα χρειαστούν νέες περικοπές, μέχρι το σημείο όπου η κοινωνική ασφάλιση θα αποτελεί μία μακρινή ανάμνηση. Ένα μέλλον όχι και τόσο μακρινό.

Η παραδοχή του ίδιου του υπουργείου…

Άλλωστε και η ίδια η οικονομική μελέτη του υπουργείου Εργασίας αναφέρει ότι αντί οι μεταρρυθμίσεις να μειώσουν το έλλειμμα στα ταμεία κύριας ασφάλισης μέχρι το 2019, θα το αυξήσουν.

Ειδικότερα, όπως αναφέρεται στην οικονομική μελέτη, το έλλειμμα των Ταμείων από τα 16,320 δισ. ευρώ που βρίσκονταν το 2015 θα φτάσει τα 16,726 δισ. ευρώ το 2019 (αύξηση κατά 219 εκατ. ευρώ), ενώ -σύμφωνα πάντα με το ίδιο το υπουργείο- χωρίς την ασφαλιστική μεταρρύθμιση το έλλειμμα θα ανερχόταν στα 17,762 δισ. ευρώ το 2019 (αύξηση κατά 1,442 δισ. ευρώ – άρα θα γλιτώσει μία διεύρυνση της τάξεως των 1,223 δισ. ευρώ).

Και όλα αυτά ενώ, σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, τα μέτρα που αφορούν αποκλειστικά στα ταμεία κύριας ασφάλισης ανέρχονται σε 1,2-1,3 δισ. ευρώ την περίοδο 2016-19 (850 εκατ. ευρώ θα εξοικονομηθούν από παρεμβάσεις στις κύριες συντάξεις και τα υπόλοιπα 350-450 εκατ. ευρώ θα προέλθουν από το «χαράτσι» του 20% στο εισόδημα των επαγγελματιών και των αγροτών).

Αγώνες για την ανατροπή μια και καλή

Και τώρα, τι; Και τώρα η μάχη συνεχίζεται, οι δρόμοι και οι πλατείες πρέπει να ξαναγεμίσουν, όχι για να διεκδικήσουμε απλά (!) ένα δικαιότερο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, με υψηλότερες συντάξεις, πλήρη ασφάλιση για όλους/ες κλπ. Αλλά για να διεκδικήσουμε πίσω τις ζωές μας! Για να διεκδικήσουμε ένα μέλλον το οποίο θα σχεδιάσουμε εμείς, ελεύθεροι, μακριά από τα μνημόνια και τις επιδιώξεις της Ευρωζώνης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Αυτή η μάχη δεν αφορά μόνο ένα νόμο που δεν πρέπει να εφαρμοστεί.

Γιατί όσο παραμένουμε υπό καθεστώς μνημονίων (από όπου αυτά κι αν προέρχονται), τα νομοσχέδιο που θα υποσκάπτουν το μέλλον της γενιάς μας θα συνεχίσουν να έρχονται το ένα μετά το άλλο.

Θα πρέπει να δώσουμε αυτήν τη μάχη για να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με όλους αυτούς. Και στο «όλους» περιλαμβάνω και τις ηγεσίες της συνδικαλιστικών παρατάξεων του «Ναι» που για ακόμα μία φορά ήταν πολύ κατώτερες (sic) των περιστάσεων.

Ή όλα ή τίποτα. Ή αυτοί ή εμείς.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ