brigada.gr – «Αποχαιρετώντας» τον Γεράσιμο Αρσένη

brigada.gr – «Αποχαιρετώντας» τον Γεράσιμο Αρσένη

της Όλγας Κλείτσα - 28/04/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ο θάνατος του Γεράσιμου Αρσένη διαδόθηκε μέσω των συστημικών Μέσων και μέσα σε λίγα μόλις λεπτά το Διαδίκτυο γέμισε από τις συλλυπητήριες επιστολές της μνημονιακής Βουλής.

Ακολουθεί λίγη ώρα διαδικτυακής σιωπής. Σαν να είχαν μουδιάσει όλοι. Είναι, ίσως, αυτός ο υποσυνείδητος φόβος του αναπόφευκτου του θανάτου, που κάνει τους ανθρώπους αμήχανους και προσπαθεί να τους πνίξει σε μία μικροαστική απαίτηση σεβασμού προς τους νεκρούς.

Μια απαίτηση που επιβάλλει ένα πέπλο σιωπής και συγχώρεσης πάνω στην ιστορία, τις επιλογές ακόμα και την πολιτική θέση του νεκρού και ως δια μαγείας θέλει να τον δούμε ως άνθρωπο κι όχι ως πολιτικό, θέλει να τον δούμε απαλλαγμένο από το ρόλο που διαδραμάτισε.

Μέσα σε λίγα λεπτά, βρίσκομαι πίσω στα μαθητικά μου χρόνια. Γεράσιμε, πληθυντικό ευγενείας δεν αναγνωρίζω. Άλλωστε ως υπουργός Παιδείας, πήρες αποφάσεις για το μέλλον μας χωρίς εμάς… μεγαλύτερη «οικειότητα» από αυτή δεν υπάρχει.

Αποφάσισες ότι πρέπει να περάσουμε τρία χρόνια μέσα σ’ ένα εξεταστικό κέντρο, χωρίς ζωή, χωρίς καν μάθηση.

Αποφάσισες να μετατρέψεις το Λύκειο σε μια μηχανή παραγωγής ανθρώπων-μηχανάκια αποθήκευσης πληροφοριών, χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς τη δυνατότητα αμφισβήτησης, ανθρώπων «αναλώσιμων».

Μας φόρτωσες πάνω σʼ ένα τρένο ταχείας, που «ξεφόρτωνε» με τη βία στη διαδρομή του: άλλους τους πέταγε εκτός Λυκείου, άλλες εκτός Πανεπιστημίου, άλλους στα υποβαθμισμένα ΤΕΕ, άλλες στα ΙΕΚ και τα «κολέγια». Ένα τρένο με οδηγό την εντατικοποίηση και στόχο να μάθουν όλες κι όλοι να είναι υποταγμένοι.

Το… μεγάλο ευρωπαϊκό όραμα

Ήσουν αυτός που ανέλαβε την ευθύνη της εναρμόνισης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος με τη Διακήρυξη της Σορβόνης και τη μετέπειτα εισαγωγή στη διαδικασία της Μπολόνια για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Χώρου Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Μεγάλο ευρωπαϊκό όραμα: Ιδιωτικά πανεπιστήμια, δύο κύκλοι σπουδών, ιδιωτικοποίηση της έρευνας, δια βίου μάθηση… να πω κι άλλα; Βέβαια, τότε δεν είχαμε ούτε μνημόνιο ούτε κρίση, «εκσυγχρονισμό» το λέγατε. Μερικοί ξεχνάνε, βλέπεις, ότι η καταστροφή ξεκίνησε πολύ πριν το 2010, οπότε πως να καταλάβουν ότι «είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε».

Κι έτσι είχες τους καταλληλότερους συνεχιστές. Από την απόπειρα αναθεώρησης του Άρθρου 16 και τον Νόμο-Πλαίσιο, μέχρι τον νόμο Διαμαντοπούλου και το πρόσφατο Νέο Λύκειο, όλοι πάτησαν σʼ αυτά που έχτισες, προκειμένου να υλοποιήσουν τη διάλυση της εκπαίδευσης, όπως ακριβώς οι «εκσυγχρονιστές» την ονειρευτήκατε.

Αλλά τα χρόνια πέρασαν, τρίτο μνημόνιο στη σειρά για τον λαό, νέα μέτρα, κι άλλη λιτότητα, κι άλλη καταστροφή. Μια μικρή ανάσα ελπίδας που διαψεύστηκε και ο νεοφιλελευθερισμός φαίνεται πιο δυνατός από ποτέ.

Ποιος θα περίμενε πριν από 15 χρόνια ότι ο συνεχιστής του «εκσυγχρονιστικού» (αντι)ασφαλιστικού νομοσχεδίου Γιαννίτση που είχε καταρρεύσει κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος, θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ;

Γυρίζω στο άρθρο με την είδηση του θανάτου. Ανάμεσα στις συλλυπητήριες επιστολές το μάτι μου πέφτει σε αυτή του κυβερνώντος κόμματος: «…δεν δίστασε να συγκρουστεί για τις αρχές και τις ιδέες του, όποτε το επέβαλε η συνείδησή του…» αναφέρει. Λογικό. Άλλωστε, πάνω στην πορεία που ξεκίνησαν με βοτσαλάκια οι «εκσυγχρονιστές» του ΠΑΣΟΚ, τώρα πια ο ΣΥΡΙΖΑ χτίζει με ογκόλιθους.

Όντως, ο Αρσένης δεν δίστασε να συγκρουστεί όποτε το επέβαλε η νεοφιλελεύθερη συνείδησή του… μου ʼρχονται ξανά στο μυαλό οι πορείες μας ως μαθητές, το ξύλο, το κυνηγητό, τα χημικά, οι συλλήψεις, τα δικαστήρια, εκείνος ο μαθητής με το ωραίο μακρύ μαλλάκι που ξύρισαν τα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της κράτησής του γιατί ήταν «αλήτης», οι καθημερινές μάχες με τους γονείς έξω από τα κατειλημμένα σχολεία. Αλλά κι εκείνο το σύνθημα: «Δεν είναι τα βιβλία, δεν είναι οι βαθμοί. Εκείνο που μας λείπει, είναι η ζωή».

Το Διαδίκτυο πήρε φωτιά…

Πέρασε περίπου μισή ώρα από τη διάδοση της είδησης, κι επιτέλους το Διαδίκτυο παίρνει φωτιά. Η γενιά μας δεν διακατέχεται από αστική «ευγένεια», δεν ξεχνά, δεν συγχωρεί. Κι όσοι κι όσες έβαλαν το λιθαράκι τους στην καταστροφή της ζωής μας, θα καταγραφούν στην ιστορία ακριβώς με τα χρώματα που τους αξίζουν. Αυτοί που κυβερνάνε σήμερα, λοιπόν, με το δόγμα TINA, ας μην ξεχνούν τι ακολούθησε την είδηση του θανάτου της «μητέρας» τους -πλέον-, Θάτσερ.

Οι καιροί άλλαξαν. Μεγαλώσαμε ως αγωνιστές και αγωνίστριες κι έτσι θα παραμείνουμε. Για τη ζωή μας, για το μέλλον μας και για το μέλλον αυτών που θʼ ακολουθήσουν. Κι είμαστε εδώ για να διατηρήσουμε τη συλλογική μνήμη και για τις επόμενες γενιές.

Ο μόνος ειλικρινής «επικήδειος» του Γεράσιμου Αρσένη καταγράφηκε από τη συλλογική
έκφραση της γενιάς μας στο Διαδίκτυο κι ήταν ακριβώς αυτός που του άξιζε.

Και αυτό ήταν μόνο η αρχή…

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ