Το αυγό του φιδιού του κ. Τσίπρα

Το αυγό του φιδιού του κ. Τσίπρα

του Μανόλη Ντουντουνάκη

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η Ευρώπη περνά την τελευταία δεκαετία μία βαθιά κρίση ταυτότητας και προσανατολισμού, κύρια λόγω της παγκοσμιοποίησης, με εμφανείς συνέπειες την οικονομική κρίση, τη στροφή προς τον συντηρητισμό, το νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά, καθώς και την τάση επανεθνικοποίησης πολιτικών, που είχαν εκχωρηθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η σημερινή συντηρητική Γερμανία της λαϊκίστριας Μέρκελ που ηγείται της Ευρώπης μαζί με την ασθενική Γαλλία, του ανίκανου Ολάντ, δεν θυμίζει σε τίποτα το γερμανογαλλικό άξονα των Κολ – Μιτεράν που οραματίστηκαν, βάθυναν και πλάτυναν την ενωμένη Ευρώπη.

Στην Ελλάδα, σήμερα, κύριοι εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού – οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος – είναι η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΝΔ  είναι ένα παραδοσιακό νεοφιλελεύθερο, συντηρητικό κόμμα, που όμως κρατεί αποστάσεις, πια, από την ακροδεξιά, σε όλες της τις εκδοχές, ιδιαίτερα με το σημερινό, νεοεκλεγέντα ηγέτη της που είναι ένας κεντρώος, χωρίς ακρότητες, νεοφιλελεύθερος πολιτικός, εκ πεποιθήσεως.

Από την άλλη, ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί, στη δεξιά νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, έχει μετατραπεί σε ένα καθαρά αρχηγικό κόμμα, που ουδεμία σχέση πια έχει με την Αριστερά, παρότι αρκετά στελέχη του, βουλευτές του, ακόμα και υπουργοί του, είχαν ιδιαίτερα ζηλευτές «αριστερές περγαμηνές» στο παρελθόν.

Η κυβέρνηση του  ΣΥΡΙΖΑ, προσωπικά, μου θυμίζει την αναίδεια, τον αυταρχισμό και την αλαζονεία που εξέπεμπε ο κ. Κουτσόγιωργας την 1η 4ετία του ΠΑΣΟΚ,  σε συνδυασμό με την ηθική κατάπτωση, τα σκάνδαλα και τη «μεγάλα μάσα» της 2ης 4ετίας του κ. Σημίτη.

Ο κ. Τσιπρας με μόνο πλεονέκτημα την απέχθεια του λαού, για τους προηγούμενους (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάντια, περπατά, αντιγράφοντας πιστά την περπατησιά των προηγούμενων.

Στην εξωτερική πολιτική της, η κυβέρνηση, δηλώνει καθημερινά, έμπρακτα, πλήρη υποταγή στον Μερκελισμό και στον ατλαντισμό, θιασώτης του ΝΑΤΟ, οπαδός της παραμονής μας στην ΕΕ πάση θυσία.

Στην εσωτερική πολιτική σκηνή κυριαρχεί η προφανή ανικανότητα της κυβέρνησης να διαχειριστεί τη καθημερινότητα, να δώσει πρακτικές λύσεις σε θέματα της αγοράς, να προχωρήσει με γρήγορα βήματα, σε ένα, όποιο, μοντέλο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Όμως αυτό που κυριαρχεί στην πολιτική μας σκηνή είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να μετατραπεί σε «καθεστώς».

Ζούμε το τελευταίο καιρό ένα ιδιόμορφο και ιδιαίτερα επικίνδυνο παιχνίδι με τους θεσμούς. Απλή αναλογική,  προεδρευόμενη δημοκρατία, αυθαίρετος ορισμός του αριθμού των ραδιοτηλεοπτικών μέσων κ.λπ., όταν και όπως μας βολεύει.

Είθισται όταν οι διαφορές σε θέματα πολιτικής, συμπολίτευσης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι μικρές και δυσδιάκριτες οι τόνοι της αντιπαράθεσης να είναι έντονοι, για να κοροϊδεύουν τον λαό, και να τον κρατούν δέσμιο τους.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε, ιδιαίτερα προκλητικές προσωπικές επιθέσεις σε βάρος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από μέσα και πρόσωπα πολύ κοντά στο «περιβάλλον» του κ. Πρωθυπουργού.

Επίσης, παρατηρούμε, συχνά σύμπλευση ΣΥΡΙΖΑ – ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ στη Βουλή, παράλληλα με μια πρόθεση αργόσυρτης συγκάλυψης της υπόθεσης Φύσσα.

Παρά τις προεκλογικές ρητορικές δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για εκδημοκρατισμό της πολιτικής μας ζωής, και την απομάκρυνση των «σταγονιδίων» από στρατό, αστυνομία, πανεπιστήμια  δικαιοσύνη και δημόσια διοίκηση.

Είναι εμφανής, πια, ο κίνδυνος, ανάδειξης ενός νέου ισχυρού ακροδεξιού πόλου, στη πολιτική ζωή του τόπου. Αυτόν τον κίνδυνο επικαλούνται φίλοι μου της Αριστεράς για να δικαιολογήσουν την «ανοχή» τους στη σημερινή κυβέρνηση, λέγοντας χαρακτηριστικά «Θα μας δέσουν όλους, όταν πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ».

Το παιχνίδι της σημερινής κυβέρνησης με τον λαϊκισμό, και τους θεσμούς, σε συνδυασμό με την παρομοιώδη ανικανότητα της, θρέφει τις ακροδεξιές ιδέες, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, σε μια εποχή που ο φασισμός βρίσκει τον βηματισμό του σε όλη την Ευρώπη.

Το «αυγό του φιδιού» που επωάζει η επικίνδυνη πολιτική του κ. Τσίπρα, φοβάμαι ότι θα έχει απρόβλεπτες και επικίνδυνες συνέπειες για τη χώρα.

Χρέος της σημερινής Αριστεράς, είναι, τουλάχιστον, η ανάδειξη του πραγματικού προσώπου της σημερινής κυβέρνησης και των κίνδυνων που ελλοχεύουν από την πολιτική της.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ