Αλλαγή πλεύσης(;) στην ηγεσία της Ουκρανίας: συνελήφθη ο διοικητής του νεοναζιστικού τάγματος...

Αλλαγή πλεύσης(;) στην ηγεσία της Ουκρανίας: συνελήφθη ο διοικητής του νεοναζιστικού τάγματος «Αϊντάρ»

του Βασίλη Μακρίδη από το 9ο φύλλο της εφημερίδας "έξοδος 133" - 08/07/2016

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Mία είδηση που, απ’ όσο ο γράφων είναι σε θέση να γνωρίζει, δεν πέρασε από τα ελληνικά ΜΜΕ ούτε ως μονόστηλο, είναι η σύλληψη στο Κίεβο της Ουκρανίας, την Παρασκευή 1 Ιουλίου, του διοικητή του νεοναζιστικού τάγματος «Αϊντάρ», Βαλεντίν Λιχολίτ και η προφυλάκισή του για 2 μήνες, με κακουργηματικές κατηγορίες για τη δράση του στο Ντονμπάς κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων του επίσημου ουκρανικού στρατού μαζί με τις νεοναζιστικές παραστρατιωτικές μονάδες.

Από την Παρασκευή το απόγευμα έχουν μαζευτεί έξω από το δικαστήριο της συνοικίας Πετσέρσκ (που είναι πολύ κοντά στο κέντρο του Κιέβου, αλλά και στο κτήριο της Ανώτατης Ράντας – Βουλής) περί τους 100 νεοναζί, μέλη των ταγμάτων θανάτου «Αϊντάρ» και «Ντονμπάς», που ζητούν την άμεση αποφυλάκισή του και προσπαθούν να μπλοκάρουν την όλη διαδικασία.

Σε απάντηση, η ουκρανική αστυνομία μπλόκαρε όλες τις οδούς διαφυγής στη γύρω περιοχή, έχοντας ουσιαστικά αποκλείσει τους 100 νεοναζί και περιμένοντας πότε θα παραδοθούν ή υποχωρήσουν…

«Χέρι στους νεοναζί»

Η ουσία του πράγματος και η σημασία της είδησης, έγκειται στο γεγονός, ότι για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ η σημερινή – πραξικοπηματική, κατά τα λοιπά – ουκρανική ηγεσία τολμά να «βάλει χέρι» στους νεοναζί, με τους οποίους, πάντως, συνεργάστηκε σχεδόν άψογα κατά τη διάρκεια του «Μαϊντάν» και κατά τους πρώτους μήνες μετά το πραξικόπημα της 22ης Φεβρουαρίου 2014.

Μέχρι τώρα η νεοφιλελεύθερη πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας χρησιμοποιούσε τους νεοναζί ως το «μακρύ χέρι» της, ώστε να κάνουν αυτοί τις δικές της «βρωμοδουλειές» και να μην πληγεί, ειδικά στον δυτικό κόσμο, το «δημοκρατικό» της προφίλ.

Αυτό, βεβαίως, δεν εμποδίζει την ίδια ουκρανική ηγεσία και, ειδικότερα τον επίσημο ουκρανικό στρατό να συνεργάζεται ακόμη με τα νεοναζιστικά παραστρατιωτικά «τάγματα θανάτου» στην περιοχή του Ντονμπάς, όπου με δική τους ευθύνη ξεκίνησαν και πάλι «στα μουλωχτά» οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των πόλεων και των χωριών της περιοχής, που βρίσκονται σχεδόν πάνω στη «γραμμή πυρός».

Μόνο κατά την περασμένη Παρασκευή 1/7 σημειώθηκαν 521 (!!!) παραβιάσεις της εκεχειρίας από την πλευρά του ουκρανικού στρατού, σε μια χρονική περίοδο που, υποθετικά, θα έπρεπε να είχαν ληφθεί από την ουκρανική ηγεσία όλες οι πρόνοιες που προβλέπονται από τις Συμφωνίες του Μινσκ (1 και 2), μεταξύ των οποίων είναι η αναθεώρηση του Συντάγματος της χώρας, η ψήφιση νόμου περί «ειδικού καθεστώτος» της περιοχής του Ντονμπάς και η διεξαγωγή νέων τοπικών εκλογών.

Μεταξύ άλλων στρατιωτικών επιχειρήσεων του ουκρανικού στρατού και των παραστρατιωτικών ομάδων που συνεργάζονται μαζί του, έγινε προσπάθεια ανακατάληψης του ηρωϊκού – όσο και μαρτυρικού – Ντεμπάλτσεβο, στο οποίο ο ουκρανικός στρατός είχε υποστεί, λίγο πριν την εκεχειρία και την υπογραφή του «Μινσκ 2», τη μεγαλύτερη σε έκταση στρατιωτική του ήττα κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στο Ντονμπάς.

Η προσπάθειά τους και αυτή τη φορά «στέφθηκε» με απόλυτη… αποτυχία(!), αφού οι δυνάμεις του «Λαϊκού Στρατού» του Ντονμπάς όχι μόνο απώθησαν τους αντιπάλους τους, αλλά και τους προξένησαν σημαντικές απώλειες σε έμψυχο δυναμικό.

Εσωτερικές αντιθέσεις

Οι αντιφατικές αυτές κινήσεις δείχνουν με γλαφυρό τρόπο τις εσωτερικές αντιθέσεις που υπάρχουν και μέσα στην ίδια την ηγεσία του Κιέβου.

Γίνεται πλέον προφανές, ότι ένα μέρος της επιθυμεί, προφανώς για τους δικούς της λόγους, την κατάπαυση του πυρός και την εξομάλυνση της εσωτερικής κατάστασης, αλλά και τη σταδιακή αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία, χωρίς αυτό να αλλάζει από την άλλη τον φιλοδυτικό προσανατολισμό της χώρας· ένα άλλο μέρος της όμως εξακολουθεί να παίζει το «χαρτί» του σκληρού εθνικισμού, αφού επάνω σε αυτό έχει επενδύσει την ίδια του την πολιτική ύπαρξη (υπό τον κίνδυνο να «εξαφανιστεί» κάτω από την «μπότα» των «αυθεντικών» εθνικιστών – φασιστών – νεοναζί).

Δεν θα πρέπει να αγνοηθεί, ασφαλώς και ένας άλλος παράγοντας: ότι τα νεοναζιστικά παραστρατιωτικά τάγματα χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται κατά κύριο λόγο από τον μεγάλο οικονομικό και πολιτικό αντίπαλο του Πετρό Ποροσένκο, τον Ουκρανό μεγιστάνα Ίγκορ Κολομόισκι, ο οποίος έχει κηρυχθεί ανεπιθύμητο πρόσωπο στην πατρίδα του εξαιτίας της κόντρας του με τον Ουκρανό «Πρόεδρο» και ζει μόνιμα, εδώ και περίπου 1 χρόνο, στην Ελβετία.

Το σίγουρο είναι, ότι η τμηματική, έστω, αλλαγή στάσης των χωρών της Δύσης απέναντι στην ουκρανική ηγεσία και η όχι και τόσο άκριτη, πλέον, υποστήριξή της από σειρά δυτικών χωρών (ειδικά της Ευρώπης), έχει εν μέρει εξαναγκάσει και την ίδια τη διοίκηση Ποροσένκο να αναθεωρήσει εν μέρει τις δικές της «αγκυλώσεις» και να δείξει προς τους δυτικούς νεόκοπους «συμμάχους» της ότι συμμορφώνεται με τους κανόνες της δυτικής αστικής δημοκρατίας.

Ασφαλώς μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα κατά το επόμενο χρονικό διάστημα και αν αυτή την κίνηση με τη σύλληψη του Βαλεντίν Λιχολίτ θα την ακολουθήσουν και άλλες ανάλογες.

*Ο Βασίλης Μακρίδης είναι δημοσιογράφος και μεταφραστής ρωσικής γλώσσας, απόφοιτος του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ροστόβ-να-Ντονού (νυν Νότιο Περιφερειακό Πανεπιστήμιο της Ρωσίας)

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ