1η Συνδιάσκεψη της ΛΑΕ: Εκλογικισμός και στασιμότητα

1η Συνδιάσκεψη της ΛΑΕ: Εκλογικισμός και στασιμότητα

του Παντελή Μέλιου

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ευρωπαισμός και πολιτική ενότητα

Η 1η συνδιάσκεψη της ΛΑ.Ε εμπέδωσε ένα σχήμα εκλογικού μετώπου, την πιο ρηχή εκδήλωση του ενιαίου μετώπου. Δεν κατατέθηκαν προγραμματικές ή ιδεολογικοπολιτικές προτάσεις που να μας πηγαίνουν έστω ένα βήμα προς τα μπρός. Οι τάσεις έδωσαν μια άγονη μάχη επί των γραφειοκρατικών συσχετισμών αξιοποιώντας κάθε δυνατό μέσο με κυριότερο τις χωρίς αρχές αναμεταξύ τους συνεργασίες.

Το εκλογικό μέτωπο είναι βέβαια μια μετωπική πρακτική που θα χρειαστεί να διευρυνθεί πραγματικά προς διάφορες πλευρές στη συνέχεια. Προϋποθέτει όμως ότι συνεργάζονται σχήματα που διατηρούν παρέμβαση αυτοδύναμη εκτός μετώπου. Η ΛΑΕ πρωτοτυπεί ως προς αυτό. Μια σειρά επιλογών την καθιστούν εκλογική σημαία ευκαιρίας ομάδων και προσώπων.

Η χρονική σύμπτωση του ΒRexit με τις εργασίες της συνδιάσκεψης διευκόλυνε την ανάδειξη του βρεφικού επιπέδου πολιτικής ενότητας στο εσωτερικό της. Έγινε καθαρό οτι κάποιοι σύντροφοι αποδέχονται την προοπτική της εξόδου από την ΟΝΕ και την ΕΕ μόνον με προϋπόθεση τον σοσιαλισμό της επιλογής και ερμηνείας τους. Συναντήθηκαν για άλλη μια φορά με αμετανόητους ευρωπαιστές και συγκροτούν ένα ενιαίο μπλόκ στο κοινό έδαφος εξουδετέρωσης μιάς στρατηγικής εξόδου της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις.

Το προσφιλές πεδίο τους η αναδιανομή εισοδήματος χωρίς καθεστωτική αντιπρόταση και η δικαιωματική δράση. Εκ των πραγμάτων αποτελούν μια εξωτερική φράξια στον κύριο Συριζικό κορμό μιας και είναι αδύνατον να κεντρικοποιήσουν το λόγο τους. Οι σοσιαλίζοντες γιατί βάζουν εξωιστορικές πολιτικές προϋποθέσεις στην έξοδο ταυτίζοντάς την με τον σοσιαλισμό, οι δε πούροι ευρωπαιστές γιατί η γραμμή μιάς επανάληψης της ρητορικής ΣΥΡΙΖΑ δεν εκλαμβάνεται από την πρωτοπορία και τους εργαζόμενους παρά σαν μιά ακόμη δεξιότερη καρικατούρα.

Ο ενθουσιασμός του σώματος βρέθηκε αντιμέτωπος με την ακύρωση της εξόδου ως μαζικού, ριζοσπαστικού μεταρρυθμιστικού ρεύματος. Ρεύματος χεραφέτησης κοινωνικής από τον νεοφιλελευθερισμό, ρεύματος χειραφέτησης εθνικής από τον ιμπεριαλισμό. Οι σκοπιμότητες σύγκλισης που επιβάλλει η επιλογή του συνιστωσικού συστήματος μπλόκαραν και συνεχίζουν να μπλοκάρουν τη μετάφραση της κυρίαρχης στρατηγικής σε πρόγραμμα. Επέβαλαν και επιβάλλουν τη λείανση του λόγου στα κείμενα και στη δημοσια εκφώνηση.

Η κύρια συνέπεια είναι η αδυναμία των οργανώσεων να παράξουν πολιτικά καθήκοντα για τα μέλη τους. Για την ακρίβεια δεν υπάρχουν μέλη της ΛΑΕ. Καμμία εκλογική συνεργασία δεν μπορεί να έχει μέλη. Φτωχή σε προγραμματική εμβάθυνση, φτωχή σε ιδεολογικοπολιτικές καινοτομίες που είναι απαραίτητες για τον ταυτοτικό προσδιορισμό ενός νέου χώρου, εμμονική στο συριζικό μοντέλο πολτικής οργάνωσης. Αυτήείναι μιά πρώτη αποτίμηση της συνδιάσκεψης.

Το μέτωπο των συνιστωσών καρικατούρα του αναγκαίου κοινωνικοπολιτικού μετώπου

Έχουν μεσολαβήσει κάποιοι συλλογικοί απολογισμοί. Όλοι σχεδόν συμφωνούν στην επιλογή ενός μετώπου συνιστωσών στο πολιτικό επίπεδο. Κανείς δεν προχωρά στο τι είναι το αναγκαίο μέτωπο στο κοινωνικό επίπεδο, σε αυτό των ταξικών συμμαχιών. Το ακριβώς αντίθετο.

Αναδείχτηκε και σε αυτό το σημείο ο παραλυτικός χαρακτήρας μιάς εκλογικής συνεργασίας ντυμένης με τα ρούχα του μετώπου. Υπήρξαν τοποθετήσεις ακραίου ταυτοτικού αριστερισμού που κατήγγειλαν και διαχωρίστηκαν με σαφήνεια από μια αντίληψη εξίσου κυρίαρχη στον κόσμο της ΛΑΕ με αυτήν της εξόδου από τα ευρωενωσιακά δεσμά, τη συμμαχία του εργατικού κινήματος με τα ενδιάμεσα στρώματα.

Παρ’ όλες τις πρόσφατες κινητοποιήσεις αγροτών και επιστημόνων, παρ’ ότι το πολιτικό κέντρο βάρος βρίσκεται στην προλεταριοποίηση σημαντικών τμημάτων της μικροαστικής τάξης, παρ’ ότι ακόμα και οι σύντροφοι που τοποθετούνταν ήταν οι ίδιοι άνεργοι επιστήμονες, κρίθηκε αναγκαίο να προστατευτεί ο χωρισμός των πολιτικών τάσεων στο εσωτερικό του χώρου και των λαικών τάξεων μεταξύ τους έξω από αυτόν.

Άλλη μια σημαντική τροχοπέδη στην προγραμματική ανάπτυξη, στη συγκρότηση παρατάξεων, στην προσπάθεια να αποσπαστούν από την επιρροή του μεγάλου κεφαλαίου τα πληβειακότερα μικροαστικά τμημάτα. Πόσο μάλλον να συγκροτηθούν αυτά τα πληβειακά μικροαστικά στρώματα, κοινωνικά και πολιτικά, να αποπειραθούν στη συνέχεια να αποσπάσουν τα ίδια τμήματα των μεσαίων αστών, στη βάση που τους πατά στο λαιμό η μεγάλη αστική τάξη (επαγγελματικά δικαιώματα, τιμές των καυσίμων, των εργαλείων, των λιπασμάτων κ.τ.λ.).

Η συνδιάσκεψη της ΛΑΕ δεν ενέκρινε την επιλογή συγκρότησης πλατειού κοινωνικοπολιτικού μετώπου. Προέκρινε την ισορροπία των τάσεων και σε αυτό το κρίσιμο σημείο για τη φυσιογνωμία της και για την περίοδο που περνούμε στην Ελλάδα.

Απολογισμός των πρωτοβουλιών βάσης

Πρέπει να περιλάβω σε αυτό τον μερικό απολογισμό και μια ακόμη πλευρά. Οι πρωτοβουλίες βάσης που εκδηλώθηκαν στην πορεία προς τη συνδιάσκεψη ηττήθηκαν πολιτικά και οδεύσαμε ομαλά προς μια προκάτ διαδικασία.

Η πρωτοβουλία των 30 όπως έγινε γνωστή εξαερώθηκε στην πορεία σε ανεκδοτολογική παρουσία μονοπρόσωπης περίπου τάσης που ω του θαύματος βρέθηκε στο ΠΣ της ΛΑΕ. Οι περιφερειακοί σύμβουλοι που έχουν ήδη διαχωρίσει τη θέση τους από το όνειδος Δούρου, επέλεξαν να μην κεντρικοποιήσουν τις αντιλήψεις τους με οργανωμένη παρουσία στη συνδιάσκεψη. Η πρωτοβουλία των 52 παρόλα τα σοβαρότερα στοιχεία απολογισμού της συριζικής εμπειρίας και αντιλήψεων που συμμερίζομαι σε μεγάλο βαθμό, μπήκε αργά στο παιχνίδι χωρίς τα αναγκαία ξεκαθαρίσματα και ομογενοποίηση αναμεταξύ της.

Έχει πάντως ένα ενδιαφέρον οτι ένας από τους τασικούς απολογισμούς, αυτός του Αντώνη Νταβανέλου, αφορά αποκλειστικά σε πολεμική εναντίον αυτών των πρωτοβουλιών. Αξίζει εδώ μια απάντηση στις δύο βασικές αιχμές του. Η πρόταση των Μπελαντή – Λαπαβίτσα γα ανοιχτές – λαϊκές επιτροπές για τη συγκρότηση του αντιευρωενωσιακού προγράμματος, δεν έχει καμμία σχέση με εθνικισμό.

Αντίθετα μπορούσε να αποτελέσει το απόλυτο αντίδοτο στη συνιστωσική γραφειοκρατία, να οικοδομήσει τη ΛΑΕ με ζωντανό τρόπο γύρω από τη βασική της στρατηγική κατάκτηση, την έξοδο από την ΟΝΕ – ΕΕ. Κατάκτηση και του λαού που έδωσε το τρανταχτό παρών στο δημοφήφισμα εγκρίνοντας πολιτικά μια ρήξη.

Κατά δεύτερον δεν διέπει καμμία εσωστρέφεια τους συντρόφους που συμπαραταχτήκαμε εκεί. Μακάρι να ‘χαν όλοι την «εσωστρέφεια» του Μπελαντή που έπαιξε εναν σημαντικό ρόλο στη μαζικότερη κινητοποίηση του κλάδου του, την ίδια στιγμή που συνέβαλε στον απολογισμό της σημαντικότερης ήττας που έχουμε υποστεί τα τελευταία χρόνια. Προφανώς κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει πλέον ούτε φύλλο συκής για τον ανασταλτικό ρόλο που παίζουν σε κάθε προωθητική για τη ΛΑΕ διεργασία.

Τι να κάνουμε;

Θα κριθεί από τη διαθεσιμότητα, επιμονή και ιδεολογικοπολιτική δουλειά όλων των συντρόφων εάν η δημοκρατία των μελών και ο αντικαπιταλιστικός και πατριωτικός λόγος θα βρουν εκπροσώπηση και υπόσταση μες  στη μαχόμενη Αριστερά. Το διακύβευμα συνεχίζει να υφίσταται και οι άξονες γύρω από τους οποίους καλούνται οι αγωνιστές να αναπτύξουν τη δραση τους έχουν ήδη αναδειχτεί:

  1. Αντιγραφειοκρατική, δημοκρατική συγκρότηση και κουλτούρα και της πολιτικής Αριστεράς και των κοινωνικών οργανώσεων και πρωτοβουλιών. Μόνον μια τέτοια συγκρότηση είναι κάλεσμα μάχης. Οι επαγγελματίες εκπρόσωποι πρέπει να κάνουν χώρο στη συλλογική απόφαση και δράση. Ακόμα και μια λανθασμένη δημοκρατική όμως απόφαση είναι προτιμότερη από ένα σωστό γραφειοκρατικό καπέλο. Και αυτό γιατί εκπαιδεύει μάχιμους αγωνιστές ικανούς να βγάλουν συμπεράσματα και να στηρίξουν μια ορθή πολιτικά συνέχεια της δράσης.
  2. Γείωση, τεκμηρίωση, συγκρότηση από τα κάτω του αντιευρωενωσιακού και αντινεοφιλελεύθερου προγράμματος και της παραγωγικής ανασυγκρότησης εκτος ΟΝΕ και ΕΕ.
  3. Συμπαράταξη της αριστεράς του φάσματος ΚΚΕ – ΛΑΕ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ενότητα του εργατικού κινήματος με τα συντριβόμενα μικροαστικά στρώματα στη βάση της επιβίωσης τους και της ένταξης τους σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που δεν θα περιοριστεί σε μια γενικώς αναδιανομή, αλλά θα παράξει πλούτο σε φιλολαική, αντιμονοπωλιακή και αντινεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Ο «εθνικός λόγος» αντανακλά και οικοδομεί αυτήν ακριβώς την κοινωνική συμμαχία και δεν αποσκοπεί ούτε πρέπει να αποσκοπεί στη μάταιη αναζήτηση ενός φαντασιακού αντι-ΕΕ τμήματος της αστικής τάξης. Η φορεπιδρομή και οι κατασχέσεις είναι το απόλυτο πεδίο δραστηριοποίησης.
  4. Συστηματική εργασία μέσα από το ΜΕΤΑ για χειραφέτηση του εργατικού κινήματος από τον εργοδοτικό και ευρωενωσιακό συνδικαλισμό. Για την ενότητα όλων των εργαζομένων, δημοσίων, ιδιωτικών, «εργολαβικών» και ανέργων, γηγενών και μεταναστών.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ